J. Geils

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
J. Geils

John Geils, ook bekend als J. Geils of Jay Geils, (New York City, 20 februari, 1946) is een Amerikaanse bluesrock-gitarist, zanger en oprichter van de rock-band The J. Geils Band. In de eerste jaren van de 21ste eeuw heeft hij ook enkele jazz-albums opgenomen, waaronder een met onder meer de saxofonist Scott Hamilton en pianist Al Wilson.

Hoewel Geils later successen vierde met een rockgroep, was zijn eerste kennismaking met de muziek de jazz. Zijn vader had een grote collectie jazzplaten en als kind ging hij naar een concert van Louis Armstrong. Hij speelde trompet en drums en ging hierop songs van Miles Davis spelen. Tijdens zijn studiejaren in Massachusetts was hij lid van een marching band en kwam hij in aanraking met de folk-scene van Boston. Hij ging naar de technische school in Worcester en richtte met Magic Dick en Danny Klein een folkblues-groepje op, dat later de J. Geils Band werd. Na het uiteenvallen van de groep, richtte Geils met Magic Dick de band Blues Time op (1992) en speelde hij in de Blood Street Band. Later was hij lid van de groep New Guitar Summit, met Duke Robillard en Gerry Beaudoin en het trio Kings of Strings van Beaudoin, met Jerry Miller. Geils is naast de muziek ook geïnteresseerd in sportauto's: hij opende een garage waar hij oude sportauto's repareerde en heeft enkele Ferrari's.

Discografie[bewerken]

  • Jay Geils Plays Jazz!, Stony Plain, 2005
  • Jay Geils-Gerry Beaudoin and the Kings of Strings Featuring Aaron Weinstein, Arbors, 2006
  • Toe Tappin' Jazz, North Star Music, 2009
  • Blues Guitar Improvisation (dvd), 2009

Externe link[bewerken]