Luke Donald

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luke Donald
Luke Donald.jpg
Persoonlijke informatie
Nationaliteit Vlag van Engeland Engeland
Geboorteplaats Hemel Hempstead, Hertfordshire
Geboortedatum 7 december 1977
Carrière
Profdebuut 2001
Totaal prijzengeld $ 26.658.326
Overwinningen per tour
PGA Tour 5
European Tour 6
Andere Tour(s) 2
Laatst bijgewerkt op: 29 april 2012
Portaal  Portaalicoon   Golf

Luke Campbell Donald (Hemel Hempstead, Hertfordshire, 7 december 1977) is een Engelse golfprofessional.

Luke Donald is lid van de Europese PGA Tour, maar speelt vooral op de Amerikaanse PGA Tour.

Amateur[bewerken]

Luke Donald en zijn broer Christian spelen jeugdgolf voor Hazlemere en Beaconsfield, waar Luke op 15-jarige leeftijd clubkampioen wordt, en later nogmaals. Hij zat van 1995-2001 in de nationale selectie. Luke zat op de Royal Grammar School in High Wycombe, voordat hij in de Verenigde Staten naar college ging.

College golf[bewerken]

'College Prospects of America' stuurt Lukes cv rond en diverse universiteiten zijn in hem geïnteresseerd, waaronder de Universiteit van Stanford, waar ook Tiger Woods is geweest. Daar willen ze hem graag in het golfteam hebben maar hij wordt niet tot de universiteit toegelaten. In 1997 gaat hij met een studiebeurs naar Northwestern University, waar hij kennis maakt met Pat Goss, die nog steeds zijn coach is. In 1999 wint hij de NCAA titel en verslaat de score van Tiger Woods.

  • 1999: NCAA Division I Championship
  • 2000: Northeast Amateur
  • 2001: Northeast Amateur

Teams[bewerken]

Professional[bewerken]

Luke Donald wordt in 2001 professional.

In 2006 komt hij in de Top-10 van de wereldranglijst en in januari 2007 bereikt hij de 7de plaats. Hij is op dat moment de hoogstgeplaatste Europese speler.

In 2002 is hij een rookie op de Amerikaanse Tour. Hij wordt de 11de rookie die in zijn eerste seizoen ruim een miljoen dollar verdient.
In 2004 wint hij het Zwitsers Open in Crans en de Omega European Masters. Daarna speelt hij de Ryder Cup, waarbij de Amerikanen verslagen worden, en wint hij met Paul Casey de WGC-World Cup voor Engeland.
In 2005 staat hij in de Top-20 van de wereldranglijst. Tijdens het Brits Open op St Andrews Links speelt hij de laatste twee rondes met Jack Nicklaus, iets wat alleen Tom Watson ooit was overkomen. Jack Nicklaus wordt, net als Luke Donald, onder andere gesponsord door de Royal Bank of Scotland, hetgeen ook inhoudt dat Jack Luke's mentor is.
In 2006 wint Luke Donald de Honda Classic en komt in de Top-10. In januari 2007 bereikt hij de 7de plaats, zijn hoogste positie tot heden. In totaal heeft Donald ruim $.11,000,000 met golf verdiend.
In 2010 staat hij na twee rondes aan de leiding van het Brits PGA Kampioenschap en eindigt uiteindelijk op een gedeelde 2de plaats. Een week later bij de Madrid Masters begint hij met een ronde van 65 en geeft de leiding niet meer uit handen. Het is zijn eerste overwinning in ruim vijf jaar.

In 2011 wint hij twee belangrijke toernooien: het WGC - Matchplay en Brits PGA Kampioenschap, waarna hij op de eerste plaats van de wereldranglijst (OWGR) staat, en die plaats vasthoudt tot 4 maart 2012, als Rory McIlroy zijn plaats overneemt. Hij wordt in 2011 de eerste speler die zowel de Race To Dubai wint als de Anmerikaanse Order of Merit. Hij heeft slechts vier toernooien gewonnen en nog steeds geen Major maar zijn resultaten in de top-5 zijn zeer consistent geweest.

Ook is hij de eerste speler ooit die de moneylist van zowel Europa als Amerika wint. Vooral in Amerika was het spectaculair, voor de laatste wedstrijd stond hij tweede achter Webb Simpson, en kon alleen nummer 1 worden als hij de laatste desbetreffende wedstrijd won, dat deed hij ook in stijl.

2012[bewerken]

Luke Donald begon 2012 met een gedeelde 56ste plaats op het Northern Trust Open. In zijn eerste toernooi op de Europese Tour, het Abu Dhabi Golfkampioenschap, eindigde hij als 48ste. Vervolgens verdedigde hij z'n WGC - Matchplay-titel, maar Ernie Els bleek te sterk in de eerste ronde. Op het WGC - CA Kampioenschap eindigde hij op een gedeelde 6de plaats. Op 18 maart won Donald het Transitions Kampioenschap in een playoff. Het was zijn vijfde toernooizege op de Amerikaanse Tour. Op het eerste major van 2012, de Masters, eindigde hij op een teleurstellende gedeelde 32ste plaats en een week later werd hij gedeelde 37ste op de Heritage. Op het New Orleans Open werd hij 3de op twee slagen achterstand en twee weken later, op het prestigieuze The Players Championship, eindigde hij als 6de.
Op 27 mei won Donald als titelverdediger het Britse PGA Championship met vier slagen voorsprong. Hij is pas de derde speler die z'n titel succesvol weet te verdedigen. Het betekende de zevende titel op de Europese Tour voor Donald, die met de zege weer nummer één op de wereldranglijst heroverde op Rory McIlroy (die slechts gedeeld 133ste werd).

2013[bewerken]

Donald miste in maart 2013 op het Maleisisch Open voor het eerst de cut op een regulier toernooi op de Europese Tour. Ook op het Brits PGA Kampioenschap, waar Donald de tweevoudige titelverdediger was, wist de Engelsman het weekend niet te halen na een ronde van 78 (+6) op de openingsdag.
Op het US Open, gehouden op Merion Golf Club, eindigde Donald op een gedeeld 8ste plaats. Dit was voor het eerst dat hij in de top 10 eindigde op een US Open. Op de volgende twee majors, The Open Championship en het US PGA Championship, miste Donald echter de cut. Dit was de eerste keer dat Donald twee cuts miste op twee opeenvolgende major-kampioenschappen.

Nummer 1 in 2011 en 2012

Wereldranglijst[bewerken]

Nadat hij in mei 2011 het Brits PGA Kampioenschap won door Lee Westwood, regerend nummer één van de wereld op dat moment, in een play-off te verslaan, nam Luke Donald de eerste plaats van de wereldranglijst over van zijn landgenoot. In 2012 onttroonde Rory McIlroy hem één week door de Honda Classic in 2012 te winnen, maar een week later won Donald het Transitions Kampioenschap en heroverde hij de eerste positie[1].

Overwinningen[bewerken]

PGA Tour (5)[bewerken]

  • 2002: Southern Farm Bureau Classic
  • 2006: Honda Classic
  • 2011: WGC - Matchplay
  • 2011: Children's Miracle Network Classic
  • 2012: Transitions Championship

Europese Tour (7)[bewerken]

Anders[bewerken]

  • 2005 Target World Challenge (VS)

Teams[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Winnaar Transition [Transitions Championship ]