Masters Tournament 2012 (golf)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
AugustaNationalMastersLogoFlowers.jpg

De Masters wordt in 2012 gespeeld van 5-8 april op de Augusta National Golf Club.

The Georgia Cup[bewerken]

Voorafgaand aan de Masters wordt altijd een benefiet matchplay gespeeld tussen de winnaars van het Amerikaanse en Britse Amateurkampioenschap van het voorgaande jaar. Dat zijn in 2012 de Amerikaan Kelly Kraft en de Australiër Bryden MacPherson. Op de Lakeside Course van de Golf Club of Georgia won MacPherson op de zeventiende hole met 2&1. Beide spelers worden meteen na deze Masters professional.

Verslag[bewerken]

Diner op dinsdag[bewerken]

De Masters beginnen voor de voormalige winnaars al op dinsdag met een diner. Sommige voormalige winnaars kwamen alleen voor het diner over. Allen droegen hun groene blazer, en Sandy Lyle droeg daaronder zijn kilt. Op zijn menukeuze stond indertijd onder meer haggis.

Het diner werd op voorstel van Ben Hogan voor het eerste gehouden toen hij in 1952 zijn titel kwam verdedigen. Ook de voorzitter van Augusta wordt uitgenodigd, en de honorair starters, dit jaar zijn dat de voormalige winnaars Jack Nicklaus, Arnold Palmer en voor het eerst ook Gary Player. Zij openen het toernooi door 's ochtend ieder een bal vanaf de eerste tee te slaan voordat de eerste groep start. Het menu wordt gekozen door de voormalige winnaar, in dit geval Charl Schwartzel. Hij betaalt ook de rekening van het diner. Er staan enkele Zuid-Afrikaanse specialiteiten op het menu zoals spiraalvormige boerewors met chutney.

Par 3 Contest op Woensdag[bewerken]

In de nacht van dinsdag op woensdag was bijna 3cm regen en zelfs hagel gevallen. Voor woensdag-, donderdag- en vrijdagmiddag is onweer voorspeld.
De par-3 baan van Augusta werd in 1958 aangelegd en vanaf 1969 werd hier ieder jaar heen par3 coontest gehouden. Over de jaren werden hier 73 holes-in-one gemaakt, maar nog nooit heeft de winnaar van dit toernooi diezelfde week ook de Masters gewonnen. Vaak laten spelers een van hun kinderen caddieën.
Er deden 74 spelers mee. Mark Wilson maakte op hole 4 de eerste hole-in-one, de andere hole-in-one werd op hole 9 gemaakt door Thomas Bjørn. Pádraig Harrington en Jonathan Byrd wonnen met een score van 22 (-5). [1], maar niet alle spelers maakten hun ronde af vanwege het slechte weer.

Ronde 1[bewerken]

De par van de baan is 72.
De eerste speler die met een score onder par binnenkwam, was Paul Lawrie met -3. maar op dat moment stond Henrik Stenson na negen holes al op -5. Inmiddels werd het bewolkt op Augusta en kwam er meer wind, zoals voorspeld. Stenson stond weer op -5 toen hij op de 18de tee aankwam, maar maakte op de par 4 een 8, waarna Lee Westwood aan de leiding stond met -4 na acht holes. De beste amateur was Hideki Matsuyama, hij maakte een ronde van 71.

Iedere dag wordt een kristallen vaas uitgereikt voor de speler met de laagste score. Iedere eagle wordt beloond door twee kristallen glazen, Stenson verdiende twee glazen voor zijn eagles op hole 2 en 8, Lawrie voor zijn eagles op hole 13 en 15, Pádraig Harrington verdiende een glas voor zijn eagle op hole 2 en Zach Johnson voor hole 14. Jack Nicklaus heeft het record met 48 glazen. Een albatros levert een kristallen vaas op maar die is pas drie keer uitgereikt.

Ronde 2[bewerken]

De score van hole 18 is gemiddeld 4,35, er worden dus weinig birdies gemaakt en meer bogeys. Westwood en Dufner, die tot hole 18 samen met -6 aan de leiding stonden, droegen daaraan bij, Dufner maakte een bogey maar bleef met -5 aan de leiding, Westwood maakte zelfs een dubbelbogey. De beste ronde was van de 52-jarife Fred Couples, die al 25 keer de Masters speelde. Hij kwam ook op -5 en is de oudste leider na 36 holes. Bovendien is hij met een gemiddelde van 71,90 slagen recordhouder van alle spelers die meer dan 100 rondes op Augusta hebben gespeeld. Nummer 2 is Jack Nicklaus met 71,98.

Een glas voor een eagle op hole 13 werd verdiend door Phil Mickelson en Aaron Baddeley.

Ronde 3[bewerken]

Bubba Watson

Zestig spelers, d.w.z. alle spelers met een score van +5 of beter, spelen de 3de en 4de ronde, inclusief drie van de zes amateurs: Hideki Matsuyama (+1), Patrick Cantlay (+5) en Kelly Kraft (+5).
Peter Hanson heeft een score van -7 binnengebracht, een nieuw baanrecord waarmee hij aan de leiding ging. Daarmee bleef hij een slag voor Phil Mickelson, die -6 scoorde. Rory McIlroy was minder gelukkig, hij begon met een dubbelbogey, hij maakte een ronde van +5 en zakte van de 3de naar de 27ste plaats.

Een glas voor een eagle op hole 15 werd verdiend door Charles Howell III en Vijay Singh.

Ronde 4[bewerken]

Phil Mickelson verkleinde zijn kans op een overwinning door op hole 4, een par 3, drie slagen te verliezen.

Louis Oosthuizen verdiende een kristallen vaas doordat hij een albatros (een 2 op een par 5) maakte, waarna hij met -10 aan de leiding ging, maar Bubba Watson, die met hem in de laatste partij speelde, kwam op hole 16 gelijk met hem te staan. Het kwam tot de 8ste play-off in de geschiedenis van de Masters. De play-off begon op hole 18, daarna werd hole 10 gespeeld. Oosthuizen maakte een bogey, Watson won de Masters.
Adam Scott maakte een hole-in-one op hole 16 en verdiende een kristallen glas. Zijn eindscore voor de ronde was 66, hij kwam in de top-10 en mag volgend jaar weer meespelen. Justin Rose, Matt Kuchar en Francesco Molinari krijgen een glas voor hun eagle op hole 15.>br> Miguel Ángel Jiménez en amateur Hideki Matsuyama speelden deze ronde samen en hadden het moeilijk. Jiménez maakte +9 en Matsuyama, die drie rondes aan de leiding van de amateurs had gestaan, maakte een laatste ronde van +7. De prijs voor de beste amateur ging naar Patrick Cantlay, die de laatste ronde in par speelde.

Naam R1 Stand R2 Totaal Stand R3 Totaal Stand R4 Totaal Stand
Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson po 69 -3 T4 71 -1 -4 T3 70 -2 -6 4 68 -4 -10 1
Vlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen 68 -4 T2 72 par -4 T3 69 -3 -7 3 69 -3 -10 2
Vlag van Engeland Lee Westwood 67 -4 1 73 +1 -4 T3 72 par -4 T6 68 -4 -8 T3
Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar 71 -1 T14 70 -2 -3 T8 70 -2 -5 5 69 -3 -8 T3
Vlag van Zweden Peter Hanson 68 -4 T2 74 +2 -2 T11 65 -7 -9 1 73 +1 -8 T3
Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson 74 +2 T42 68 -4 -2 T11 66 -6 -8 2 72 par -8 T3
Vlag van Engeland Ian Poulter 72 par T28 72 par par T24 70 -2 -2 T12 69 -3 -5 7
Vlag van Australië Adam Scott 75 +3 T51 70 -2 +1 T31 73 +1 +2 T32 66 -6 -4 T8
Vlag van Engeland Justin Rose 72 par T28 72 par par T24 72 par par T24 68 -4 -4 T8
Vlag van Ierland Pádraig Harrington 71 -1 T14 73 +1 par T24 68 -4 -4 T6 -4 T8
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan 72 par T28 72 par par T24 68 -4 -4 T6 74 +2 -2 T12
Vlag van Spanje Sergio García 72 par T28 68 -4 -4 T3 75 +3 -1 T19 71 -1 -2 T12
Vlag van Verenigde Staten Fred Couples (1992) 72 par T28 67 -5 -5 T1 70 -2 T12 72 par -2 T12
Vlag van Verenigde Staten Ben Crane 69 -3 T4 73 +1 -2 T11 72 par -2 T12 73 +1 -1 T17
Vlag van Verenigde Staten Charles Howell III 72 par T28 70 -2 -2 T11 74 +2 par T24 72 par par T19
Vlag van Italië Francesco Molinari 69 -3 T4 75 +3 par T24 70 -2 -2 T12 74 +2 par T19
Vlag van Schotland Paul Lawrie 69 -3 T4 72 par -3 T8 72 par -3 T10 76 +4 +1 T24
Vlag van Verenigde Staten Jason Dufner 69 -3 T4 70 -2 -5 T1 75 +3 -2 T12 75 +3 +1 T24
Vlag van Fiji Vijay Singh (2000) 70 -2 T11 72 par -2 T11 76 +4 +2 T32 72 par +2 T27
Vlag van Verenigde Staten Nick Watney 72 par T28 70 -2 -2 T11 72 par -2 T12 77 +5 +3 T33
Vlag van Verenigde Staten Sean O'Hair 73 +1 T34 70 -2 -1 T16 71 -1 -2 T12 77 +5 +3 T33
Vlag van Zweden Henrik Stenson 71 -1 T14 71 -1 -2 T11 70 -2 -4 T6 81 +9 +5 T40
Vlag van Australië Aaron Baddeley 71 -1 T14 71 -1 -2 T11 77 +5 +3 T38 74 +2 +5 T40
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy 71 -1 T15 69 -3 -4 T3 77 +5 +1 T27 76 +4 +5 T40
Vlag van Verenigde Staten Patrick Cantlay (Am) 71 -1 T14 78 +6 +5 T53 74 +2 +7 T57 72 par +7 T46
Vlag van Japan Hideki Matsuyama (Am) 71 -1 T14 74 +2 +1 T31 72 par +1 T27 79 +7 +8 T50
Vlag van Spanje Miguel Ángel Jiménez 69 -3 T4 72 par -3 T8 76 +4 +1 T27 81 +9 +10 56
Leider Toernooirecord MC = missed cut = cut gemist DQ = disqualified

Spelers[bewerken]

De top-50 van de wereldranglijst per eind 2011 [2] mogen meedoen. Het is de eerste Masters waarin minimaal vier Koreaanse spelers zullen aantreden.

OWGR Top-50
  1. Vlag van Engeland Luke Donald
  2. Vlag van Engeland Lee Westwood
  3. Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy
  4. Vlag van Duitsland Martin Kaymer
  5. Vlag van Australië Adam Scott
  6. Vlag van Verenigde Staten Steve Stricker
  7. Vlag van Verenigde Staten Dustin Johnson
  8. Vlag van Australië Jason Day
  9. Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel
  10. Vlag van Verenigde Staten Webb Simpson
  11. Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar
  12. Vlag van Verenigde Staten Nick Watney
  13. Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
  14. Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson ('04, '06, '10)
  15. Vlag van Zuid-Korea Kyung-ju Choi
  16. Vlag van Engeland Ian Poulter
  17. Vlag van Spanje Sergio Garcia
  18. Vlag van Engeland Justin Rose
  19. Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan
  20. Vlag van Engeland Paul Casey
  21. Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson
  22. Vlag van Spanje Alvaro Quiros
  23. Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods ('97, '01, '02, '05)
  24. Vlag van Zweden Robert Karlsson
  25. Vlag van Zuid-Korea Kyung-tae Kim
  26. Vlag van Verenigde Staten David Toms
  27. Vlag van Verenigde Staten Bill Haas
  28. Vlag van Engeland Simon Dyson
  29. Vlag van Verenigde Staten Bo Van Pelt
  30. Vlag van Zuid-Korea Sang-moon Bae
  31. Vlag van Verenigde Staten Keegan Bradley
  32. Vlag van Verenigde Staten Rickie Fowler
  33. Vlag van Verenigde Staten Jason Dufner
  34. Vlag van Denemarken Anders Hansen
  35. Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
  36. Vlag van Australië Geoff Ogilvy
  37. Vlag van Verenigde Staten Zach Johnson
  38. Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
  39. Vlag van Zweden Fredrik Jacobson
  40. Vlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen
  41. Vlag van Italië Francesco Molinari
  42. Vlag van Zweden Peter Hanson
  43. Vlag van Australië John Senden
  44. Vlag van Spanje Miguel Ángel Jiménez
  45. Vlag van Zuid-Korea Yong-eun Yang
  46. Vlag van Australië Aaron Baddeley
  47. Vlag van Schotland Martin Laird
  48. Vlag van Noord-Ierland Darren Clarke
  49. Vlag van Spanje Gonzalo Fernández-Castaño
  50. Vlag van Verenigde Staten Jim Furyk

2012 Ranking

Voormalige winnaars

Invitaties/kwalificatie

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Uitslag Par 3 Contest [1]
  2. OWGR ranking eind 2011 [2]
  3. Mid Amateur 2011[3]
  4. Asian Amateur [4]