Papyrus 111

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Papyrus 111
Papyrus 111, recto
Papyrus 111, recto
Naam P. Oxy. 4495
Symbool \mathfrak{P}^{111}
Bijbeltekst Luc. 17,11-13; 17,22-23
Datering AD 250.
Taal Grieks
Vindplaats Oxyrhynchus Egypte
Huidige locatie Sackler library Ashmolean museum]Oxford (Verenigd Koninkrijk)
Publicatie W. E. H. Cockle, OP LXV (1998), pp.20-22
Grootte [22] x [12] cm
Teksttype Alexandrijnse tekst
Categorie  ?
Papyrus 111 verso

Papyrus 111 (volgens de nummering van Gregory-Aland) of \mathfrak{P}^{111}, of P. Oxy. 4495, is een fragment van een oud Grieks afschrift van het Nieuwe Testament op papyrus. Het bevat het Evangelie volgens Lucas 17,11-13; 17,22-23, het zijn fragmenten. Op grond van schrifttype wordt een ontstaan vroeg in de 3e eeuw aangenomen(Institute for New Testament Textual Research,INTF).[1]

Tekst[bewerken]

Het handschrift is getuige van de Alexandrijnse tekst.[1]

Verblijf[bewerken]

Het handschrift wordt bewaard in de Papyrologie Kamers, van de Sackler Library te Oxford University plank nummer P. Oxy. 4495.

Zie ook[bewerken]

Noten[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • W. E. H. Cockle, The Oxyrhynchus Papyri LXVI (London: 1999), pp. 19–20.
  • Philip W. Comfort, The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts, Tyndale House Publishers, 2001, pp. 65i-660.

Externe links[bewerken]

Officiële registratie[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Philip W. Comfort, Encountering the Manuscripts. An Introduction to New Testament Paleography & Textual Criticism, Nashville, Tennessee: Broadman & Holman Publishers, 2005, p. 76.