Polyvinylideenfluoride

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Polyvinylideen fluoride
Structuurformule en molecuulmodel
PVDF.png
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
-(CH2CF2)n-
IUPAC-naam poly-1,1-difluoroethene
Andere namen polyvinylideen difluoride, Kynar, Hylar, Sygef
CAS-nummer 24937-79-9
Vergelijkbaar met PVC, PTFE
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur wit[1]
Dichtheid 1,78 g/cm³
Smeltpunt 165[1] °C
Onoplosbaar in water
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur mm2[2]
Dipoolmoment 2,1[3] D
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Polyvinylideenfluoride (afgekort: PVDF) is een niet-reactief thermoplastisch polymeer. PVDF is een niche-polymeer van de fluoropolymeerfamilie. Het monomeer is 1,1-difluoretheen. Deze kunststof wordt toegepast waar men een hoge zuiverheid, sterkte en resistentie voor chemicaliën zoals oplosmiddelen, zuren en basen, nodig heeft. Bovendien is PVDF erg hittebestendig en wordt het gekenmerkt door weinig roetontwikkeling bij brand. Vergeleken met andere fluoropolymeren is het smeltproces eenvoudiger door het relatief lage smeltpunt (glastemperatuur van -30 °C).

Andere kenmerken van PVDF zijn de relatief lage dichtheid en kosten ten opzichte van andere fluoropolymeren. Daardoor vindt het toepassing in films, buizen, platen en als isolator in bedradingen. Voor het geven van de vorm van de eindproducten wordt dikwijls spuitgieten toegepast. PVDF-eindproducten worden niet alleen teruggevonden in de chemische, halfgeleider-, medische en defensieindustrie, maar ook in lithium-ion batterijen.

PVDF-membranen worden tenslotte gebruikt voor de immobilisatie van eiwitten door zijn specifieke affiniteit voor aminozuren.

PVDF wordt tegenwoordig ook veel gebruikt in vislijnen als vervanging van nylon. In de handel wordt deze lijn fluor(o)carbon genoemd. De lage brekingsindex maakt PVDF minder zichtbaar in water. Een ander voordeel is de duurzaamheid. De lijn is ongevoelig voor UV-degradatie, neemt geen water op en het oppervlak is harder waardoor de lijn slijtvaster is en beter bestand tegen scherpe vistanden.[4]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b MSDS-fiche Poly(vinylidene fluoride), Sigma-Aldrich, productnummer 182702, geraadpleegd op 30 juli 2008
  2. Kawai, H., (1969). Japanese Journal of Applied Physics, 8, 975
  3. (en) Zhang, Q. M.; Bharti, V.; Kavarnos, G.; Schwartz, Mel (Ed.), Poly (Vinylidene Fluoride) (PVDF) and its Copolymers, Encyclopedia of Smart Materials, Volumes 1-2', Wiley-Interscience, 17 december 2001, 807-825 ISBN 978-0471177807.
  4. Seaguar - The Inventor And World Leader In Fluorocarbon Fishing Line