Primaire sleutel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Primaire sleutel is in database technologie de benaming voor een variabele of een combinatie van variabelen die voldoet aan volgende eisen :
- De waarde van de variabele (of van de combinatie van variabelen) is uniek binnen de tabel en bepaalt dus eenduidig de record waarin hij voorkomt.
- De variabele (of de combinatie van variabelen) is overal ingevuld en kan dus niet leeg zijn
- De combinatie van variabelen is minimaal : door het laten vallen van één van de variabelen wordt de record niet langer meer eenduidig bepaald
- Wanneer gerelateerde tabellen verwijzen naar de tabel waarin de variabele (of combinatie) van variabelen voorkomen, wordt deze gebruikt om een relatie tussen tabellen tot stand te brengen.
Daar voorwaarde 1 en 2 de voorwaarden zijn om te kunnen spreken van een kandidaatsleutel, kan een primaire sleutel ook worden omschreven als :
De kandidaatsleutel die wordt gebruikt als primaire identificatiemethode van een record binnen een tabel.

