Républicains Indépendants

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De benaming Républicains Indépendants (Nederlands: Onafhankelijke Republikeinen), geldt voor twee Franse conservatieve groeperingen.

Vierde Franse Republiek[bewerken]

De eerste Républicains Indépendants waren een conservatieve groepering die kort na de Bevrijding van Frankrijk werd opgericht door personen die weigerden toe te treden tot de Parti Républicain de la Liberté (PRL). Eén van de voormannen van de RI was René Coty, de latere president van Frankrijk.

De RI gingen in 1949 op in de Centre National des Indépendants (CNI).

Vijfde Franse Republiek[bewerken]

De tweede Républicains Indépendants waren een conservatieve groepering die in 1962 ontstond toen een aantal leden uit de Centre National des Indépendants et Paysans (CNIP) stapten. In dat besloot de CNIP-leiding namelijk dat de CNIP-ministers uit de coalitieregering met de Gaullistische Union pour la Nouvelle République (UNR) hun ontslag moesten aanbieden vanwege de europscepsis van president Charles de Gaulle. De CNIP-ministers (w.o. minister van Financiën en Economische Zaken Valéry Giscard d'Estaing) weigerden dit en traden toe tot het kabinet van premier Georges Pompidou en namen zitting als "Républicains Indépendants" (Onafhankelijke Republikeinen).

Toen Giscard d'Estaing in 1966 uit het kabinet werd verwijderd, traden er spanningen op tussen de Gaullistische UNR en de RI. De RI vormden daarop de Fédération Nationale des Républicains Indépendants (FNRI, Nationale Federatie van Onafhankelijke Republikeinen). De FNRI werd Giscard omschreven als "liberaal, centristisch en pro-Europees." Michel Poniatowski werd secretaris-generaal van de FNRI.

In 1969 steunde de FNRI de kandidatuur van Georges Pompidou voor het presidentschap en Raymond Marcellin van de FNRI werd na de door Pompidou gewonnen presidentsverkiezingen minister in het nieuwe kabinet. In 1974, na Pompidou's dood, stelde Giscard zich kandidaat voor het presidentschap en werd gesteund door de FNRI, het Centre Démocrate, de Mouvement Réformateur en enkele Gaullisten. De Franse presidentsverkiezingen van 1974 werden door Giscard gewonnen. Hij versloeg de Gaullist Jacques Chaban-Delmas in de eerste ronde en de socialist François Mitterrand in de tweede ronde.

In 1976 werd de FNRI vervangen door de Parti Républicain (PR) die in 1978 op haar beurt op ging in het centristische Union pour la Démocratie Française (UDF), die nog steeds bestaat.

Zie ook[bewerken]