Reno-Tahoe Open

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Reno-Tahoe Open
Plaats Vlag van Verenigde Staten Reno, Nevada
Oprichting 1999
Golfbaan Montrêux Golf & Country Club
Par 72
Lengte 6832 m
Tour(s) Amerikaanse PGA Tour
Datum augustus
Portaal  Portaalicoon   Golf

Het Reno-Tahoe Open is een golftoernooi in de Verenigde Staten en maakt deel uit van de Amerikaanse PGA Tour. Het toernooi werd opgericht in 1999 en wordt sinds de oprichting altijd gespeeld op de Montrêux Golf & Country Club in Reno, Nevada.

Het toernooi is een zogenaamd alternate event, dat plaatsvindt in dezelfde week als een groot toernooi (in dit geval het WGC - Bridgestone Invitational[1]), maar dat met minder prijzengeld is gedoteerd. Het toernooi trekt daarom ook weinig of geen topspelers aan. Het prijzengeld in 2011 was 3 miljoen dollar, waarvan 540.000 voor de winnaar.

In 2008 en 2009 droeg het toernooi de naam Legends Reno-Tahoe Open; het werd toen gesponsord door het winkelcentrum Legends at Sparks Marina in Sparks (Nevada).

In 2012 gebruikte het toernooi voor het eerst, en als enige toernooi op de Amerikaanse PGA Tour, een aangepaste Stablefordtelling voor de score in plaats van het totaal aantal slagen.[2] In dit systeem krijgt de speler bij goed spel punten erbij, en bij slecht spel verliest hij er, volgens de volgende telling:

  • Dubbele eagle:+ 8 punten
  • Eagle: +5
  • Birdie: +2
  • Par: 0 punten
  • Bogey: -1 punten
  • Dubbele bogey of slechter: -3 punten

Men hoopt dat dit systeem de spelers ertoe aanzet om "ervoor te gaan" en slagen te proberen die ze anders niet zouden aannemen; immers er is meer te verdienen met een birdie dan er te verliezen is met een bogey. Het systeem moedigt aanvallend spel aan en dat zou het spektakel ten goede moeten komen.

Winnaars[bewerken]

Jaar Winnaar Score Info
1999 Vlag van Verenigde Staten Notah Begay III 274 –14
2000 Vlag van Verenigde Staten Scott Verplank po 275 –13 Won de play-off van Jean van de Velde
2001 Vlag van Verenigde Staten John Cook 271 –17
2002 Vlag van Verenigde Staten Chris Riley po 271 –17 Won de play-off van Jonathan Kaye
2003 Vlag van Verenigde Staten Kirk Triplett 271 –17
2004 Vlag van Verenigde Staten Vaughn Taylor po 278 –10 Won de play-off van Stephen Allan, Hunter Mahan & Scott McCarron
2005 Vlag van Verenigde Staten Vaughn Taylor 267 –21
2006 Vlag van Verenigde Staten Will MacKenzie 268 –20
2007 Vlag van Verenigde Staten Steve Flesch 273 –15
2008 Vlag van Verenigde Staten Parker McLachlin 270 –18
2009 Vlag van Verenigde Staten John Rollins 271 –17
2010 Vlag van Verenigde Staten Matt Bettencourt 277 –11
2011 Vlag van Verenigde Staten Scott Piercy 273 –15
2012 Vlag van Verenigde Staten J. J. Henry
43 ptn
Nieuwe formule: stablefordtelling
2013 Vlag van Verenigde Staten Gary Woodland
44 ptn
Toernooirecord po = winnaar na play-off

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. behalve in 2010 toen het gelijk met het Brits Open op de kalender stond.
  2. Modified Stableford Scoring Format