Sanctie (straf)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een sanctie (uit het Latijn: sanctio, van sancire = heiligen, onschendbaar maken; bekrachtigen; op straffe verbieden) is een straf die kan worden opgelegd aan personen, groepen, bedrijven of landen ter bestraffing van bepaald ongewenst gedrag. De oplegging heet sanctionering.

Hoewel straf en sanctie vaak aan elkaar gelijk gesteld worden, is dit onterecht. Sanctie is breder dan het begrip straf. Sancties kunnen zowel civielrechtelijk (bijvoorbeeld schadevergoeding), bestuursrechtelijk (bijvoorbeeld dwangsom) of strafrechtelijk zijn. Een noodzakelijke voorwaarde van straf is leedtoevoeging. Er is sprake van leedtoevoeging bij strafrechtelijke sancties en bestuurlijke bestraffende sancties (de bestuurlijke boete). Er wordt 'gestraft' om preventieve doeleinden (iemand van een delict weerhouden) of vergeldende doeleinden.

Een sanctie kan naar de doeleinden verschillend ingedeeld worden. Een sanctie is ofwel reparatoir ofwel punitief (=leedtoevoegend). Punitieve sancties kunnen weer worden onderverdeeld in retributieve en repressieve sancties. Bij retributieve sancties staat de vergelding centraal; bij repressieve sancties de preventie.

Economische boycot[bewerken]

Sancties worden vaak toegepast in internationale conflicten. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties of een groep van landen kan besluiten om een of meerdere sancties tegen een land uit te vaardigen, om op die manier het land te dwingen een andere politiek te gaan voeren.

Een veel gebruikte sanctie is een economische boycot. Hierdoor kan het betreffende land geen handel meer drijven met de landen die de sanctie opleggen. Twee veelgehoorde bezwaren tegen een dergelijk embargo is dat deze landen ook zichzelf benadelen door de boycot, en dat het illegale handel in de hand werkt.

Voorbeelden van dergelijke sancties zijn:

Niet alle economische boycots zijn sancties. Het Continentaal Stelsel van Napoleon was bijvoorbeeld een verbod aan de gebieden onder zijn controle op alle handel met Engeland, louter bedoeld om dat land te verzwakken en zo de oorlogsdreiging te verminderen. Het was geen sanctie die Engeland kon beëindigen door de een of andere eis in te willigen. (Het land reageerde dan ook met een tegenboycot, maar dan wereldwijd, en de machtsverhoudingen bleven ongewijzigd.)

Externe link[bewerken]