Simeon de Nieuwe Theoloog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Simeon, doopnaam Symeon (Paphlagonië (huidig Turkije), 949), was een kerkleraar, mysticus en dichter. Hij was een telg uit een rijke familie.

Leven[bewerken]

Op elf jarige leeftijd werd hij naar Constantinopel gestuurd om te gaan studeren. Zijn ouders voorzagen voor hem in eerste instantie een politieke carrière. Op zijn twintigjarige leeftijd onderging hij een spirituele ervaring, wat hem in direct contact met god (in de hoedanigheid van een licht) zou hebben gebracht.

Alhoewel hij zijn politieke interesse niet geheel verloor had de spirituele ervaring een dermate grote invloed op hem gehad dat zijn religieus geestelijke ontwikkeling de overhand kreeg. Op 27-jarige leeftijd trad hij in het klooster Studios onder geestelijke leiding van Simeon de Vrome.

Na hier geestelijke ervaring opgedaan te hebben, vertrok hij naar het klooster Sint-Mamas in Constantinopel waar hij tot priester werd gewijd. Uiteindelijk werd hij daar abt.

Belang[bewerken]

Van belang waren zijn vernieuwingen van het kloosterleven van gebed en meditatie. Verder schreef hij een aantal verhandelingen over spiritualiteit, waarbij hij vooral nadruk legde op de kracht van contemplatief gebed en meditatie. Simon is van blijvende invloed gebleven op de moderne orthodoxie.

Zijn theologie heeft veel van de klassieke thema's van de Byzantijnse leer, zeker wat betreft de leer van de incarnatie. Ook de vergiffenis als heiliging werd door Simon uiterst belangrijk gevonden.