Soechoj Soe-35

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Soechoj Soe-35BM
01 Black Sukhoi Su-35S Russian Air Force (8019182504).jpg
Algemeen
Rol Multirol straaljager
Bemanning 1
Status
Eerste vlucht 1 april 1992
Aantal gebouwd 15+
Gebruik Op kleine schaal in de Russische luchtmacht (1996-)
Afmetingen
Lengte 21,9 m
Hoogte 5,9 m
Spanwijdte 15,3 m
Gewicht
Brandstofgewicht: 10.250 kg
Wapenlast 8.000 kg
Startgewicht 25.300 kg
Max. gewicht 34.500 kg
Krachtbron
Motor(en) 2× Saturn 117S
Stuwkracht 2× 142 kN
Prestaties
Topsnelheid Mach 2,25
Vliegbereik 3600 km
Dienstplafond 18.000 m
Bewapening
Boordgeschut 1× GSh-301 30 mm, 150 kogels
Ophangpunten 12
Raketten o.a. R-27, R-73, R-77, Ch-29, Ch-31 en Ch-59
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Soechoj Soe-35[1] (Russisch: Су-35) (NAVO-codenaam: Flanker-E variant 1) is een multirol straaljager die ontwikkeld is in de Sovjet-Unie. Het toestel is ontwikkeld als onderdeel van een modernisatieprogramma voor de Soe-27 en bracht later de Soe-30 serie voort.[2]

Ontwikkeling[bewerken]

De ontwikkeling van de Soe-35 begon eind jaren 1980 onder de aanduiding T-10M, maar de aanduiding Soe-27M wordt ook gebruikt. In totaal werden 11 prototypes gebouwd, 4 hiervan (staartnummers 701, 702, 706 en 707) waren verbouwde Soe-27's de andere 7 waren volledig nieuw. Het elfde prototype werd later hernoemd naar Soe-37.

Het modernisatieprogramma waar de Soe-35 uit voortkwam kan het beste gezien worden als een toepassing van nieuw ontdekte technologieën in verschillende gebieden op het originele ontwerp van de Soe-27. Zo beschikt het toestel over de nieuwe N-011 passieve phased-arrayradar, werd het glazen cockpit-principe voor het eerst toegepast in een Sovjet-straaljager en bestaan delen van het toestel uit een met koolstofvezel versterkte kunststof. Ook zijn veel verbeteringen van de Soe-33 overgenomen: de voorvleugels en sonde voor bijtanken in de lucht werden beide overgenomen van dit toestel, evenals het dubbele voorwiel en de extra wapenophangpunten. De brandstofcapaciteit en daarmee het vliegbereik van het toestel werd vergroot door de plaatsing van een extra brandstoftank in elk van de staartvinnen. Hiermee werd de brandstofcapaciteit vergroot van 9400 naar 10.250 kg.

Soe-35UB op de MAKS-vliegshow in 2001.

Eind jaren 1990 ontwikkelde KnAAPO een trainingsvariant van de Soe-35 genaamd Soe-35UB.[3] Deze variant nam de N-011M radar over van de Soe-37. Deze tweezitter vloog voor het eerst in 2000.

Soechoj zelf heeft daarna de Soe-35BM ontwikkeld, wederom om de laatste technieken toe te passen. Deze variant beschikt naast de verbeteringen van de gewone Soe-35 over de Irbis-E hybride phased-array radar die 30 luchtdoelen tegelijk kan volgen en 8 tegelijk kan aanvallen. Ook kan de radar 4 gronddoelen volgen waarvan 2 tegelijk aangevallen kunnen worden. Verder beschikt het toestel over 2 Saturn 117S motoren met stuwstraalbesturing en een stuwkracht van 142 kN.[4] De voorvleugels werden bij deze variant echter overbodig geacht door de aanwezigheid van de motoren met stuwstraalbesturing.

Noten
  1. Soechoj is de Nederlandse transliteratie van het Russische Сухой, deze wordt echter weinig gebruikt. Als internationale handelsnaam gebruikt Soechoj de Engelse transliteratie, Sukhoi. De prefix voor de vliegtuigmodellen is bij het gebruik van de Engelse transliteratie ook Su in plaats van Soe.
  2. (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 29-32. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.
  3. (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 49. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.
  4. (en) /(ru) KnAAPO. "The Su-35 single-seat multi-role super-maneuverable fighter".