Sola gratia

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sola gratia (betekenis: alleen door genade) is één van de Vijf sola's die een samenvattend uitgangspunt vormt van het protestantisme tijdens de Reformatie, maar ook heden ten dage nog steeds de belangrijkste uitgangspunten vormen voor het protestantisme.

Tegenover de Rooms-katholieke Kerk leerde de Reformatie dat het behoud van zondaren slechts mogelijk is uit enkel genade. De menselijke activiteiten (goede werken) dragen niet bij aan het behoud. Weliswaar ontkende de Reformatie niet de noodzaak van goede werken, maar door deze verdient men de verlossing niet. De verlossing van verloren mensen is verdiend door Jezus Christus, hij leed en stierf aan het kruis van Golgotha om het behoud (dat wil zeggen de vergeving) te verdienen, zo vond de Reformatie. Echter, ook de Rooms-Katholieke Kerk leert dat de mens door genade alleen gered wordt, hieraan dient de vrije wil van de mens wel mee te werken, iets wat de Reformatie ontkende.

Belangrijke Bijbelse passages[bewerken]

Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.
Gelijk Hij ons uitverkoren heeft in Hem, voor de grondlegging der wereld, opdat wij zouden heilig en onberispelijk zijn voor Hem in de liefde;
Die ons te voren verordineerd heeft tot aanneming tot kinderen, door Jezus Christus, in Zichzelven, naar het welbehagen van Zijn wil.
Tot prijs der heerlijkheid Zijner genade, door welke Hij ons begenadigd heeft in den Geliefde;
In Welken wij hebben de verlossing door Zijn bloed, namelijk de vergeving der misdaden, naar den rijkdom Zijner genade,
Met welke Hij overvloedig is geweest over ons in alle wijsheid en voorzichtigheid;

(Efeziërs 1: 3-8)

Externe links[bewerken]

  • (en) Vijf sola's vanuit een Orthodox Gereformeerd standpunt.