Sola fide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sola fide is een Latijnse uitdrukking die betekent door het geloof alleen. De 16e eeuwse Reformatie onder leiding van onder meer Maarten Luther en Johannes Calvijn gaf hernieuwde inhoud aan deze theologische gedachte. Slechts door het geloof is een zondaar rechtvaardig voor God, zo vond de Reformatie. Het principe van sola fide (zie hieronder) stond voor de Reformatie tegenover goede werken als bijdrage aan de verlossing van mensen, zoals dat het geval zou zijn bij de Rooms-katholieke Kerk. De Reformatie wees dit echter af.

De opvattingen van Sola fide is als volgt: Sola fide: alleen door het geloof. Tegenover de Rooms-katholieke Kerk beleed de Reformatie dat slechts het ware geloof leidt tot behoud. De Rooms-katholieke Kerk ziet het behoud en de redding onlosmakelijk verbonden met het ware geloof, vervolmaakt in het lidmaatschap van die Kerk en het gebruik van de sacramenten. Tevens beroven volgens de rooms-katholieke leer ernstige zonden (doodzonden) gelovigen van de genade en zijn werken dus zeker van invloed op het heil evenals de menselijke vrije wil.