Spanningsbron

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Schematische weergave van een spanningsbron

Een spanningsbron is een elektrische of elektronische schakeling die een elektrische spanning afgeeft waarvan de grootte bij het aansluiten van een elektrische belasting niet afneemt. Met andere woorden, als er een stroom gaat lopen blijft de spanning tussen de twee aansluitpunten van de spanningsbron gelijk. De stroomsterkte die de spanningsbron levert, wordt bepaald door de aangesloten belasting.

In de praktijk noemt men een apparaat dat de ideale spanningsbron min of meer benadert, ook wel spanningsbron. Voorbeelden daarvan zijn een batterij, een accu, een dynamo en een gestabiliseerde voeding voor een elektronisch apparaat.

Inwendige weerstand en klemspanning[bewerken]

Hoewel een spanningsbron vooral bedoeld is om elektrische spanning te leveren, betekent het feit dat er door een aangesloten apparaat stroom loopt ook dat er door de spanningsbron stroom loopt, elektronen lopen. Omdat het ook moeite kost om de elektronen door de spanningsbron te verplaatsen zal ook daar de wet van Ohm gelden: U = I * R. Van de totale spanning die de spanningsbron kan leveren wordt een (klein) deel gebruikt om de inwendige weerstand van de spanningsbron te overwinnen. Het op de aansluitpolen van de spanningsbron gemeten potentiaalverschil wordt de klemspanning genoemd, deze is altijd kleiner dan de bronspanning:

Uklem = Ubron  -  I * R

Zie ook[bewerken]