Stalag

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een Stalag, een Duitse afkorting voor Mannschaftsstamm- und Straflager (ook wel "Stammlager"), was een gevangenenkamp voor manschappen en onderofficieren die gedurende de Tweede Wereldoorlog in Duitse krijgsgevangenschap waren geraakt. Volgens de regels van de Conventie van Genève moeten krijgsgevangen ver van het front onder vastgelegde omstandigheden worden vastgehouden. Capaciteitsproblemen leidden er tijdens de oorlog toe dat na 1940 ook krijgsgevangen officieren, eerder in "Oflags" (Offizier-Lager) gevangengezet, naar Stalags werden gebracht.

De Stalags vielen onder het gezag van het leger en het Allgemeine Wehrmachtsamt (AWA) onder leiding van generaal Hermann Reinecke. Op 25 september 1944 kreeg Reichsführer SS Heinrich Himmler, bevelhebber van het reserveleger, de leiding over de Stalags. SS-Obergruppenführer en generaal van de Waffen-SS Gottlob Berger werd de leiding toevertrouwd.

Er waren zeven soorten Stalag:

  • Dulag (Durchgangslager)
  • Stalag (Stammlager), een krijgsgevangenenkamp
  • Oflag (Offizier-Lager)
  • Stalag Luft (Luftwaffe-Stammlager)
  • Marlag (Marine-Lager)
  • Milag (Marine-Internierten-Lager), een kamp voor geïnterneerde opvarenden van de koopvaardij
  • Ilag (Internierungslager), een kamp voor geïnterneerde vijandelijke onderdanen

Galerij[bewerken]

Zie ook[bewerken]