Vaderschapsonderzoek
Vaderschapsonderzoek of de vaderschapstest is het onderzoek naar de biologisch verwantschap (verwantschapsonderzoek) tussen een mogelijke vader en een kind.
Dit onderzoek wordt momenteel soms uitgevoerd wanneer twijfel bestaat over de biologische relatie.
Een man kan de vader niet zijn als bij hem een of meer erfelijke factoren ontbreken die wel bij het kind, maar niet bij de moeder aanwezig zijn of bij het kind erfelijke factoren ontbreken die aanwezig zouden zijn als deze man de vader was.
Vroeger werd dit onderzoek gedaan door het vergelijken van diverse bloedgroepfactoren.
Tegenwoordig wordt dit onderzoek gedaan door middel van DNA-analyse. Een positieve match kan in het geval van onderzoek van 16 genetische merkers ongeveer 99,99% zekerheid bieden. Uitsluiting kan dan met 100% zekerheid plaatsvinden. De zekerheidsmarges worden beïnvloed door het al dan niet betrekken van het DNA-materiaal van de moeder.
Vaderschapsonderzoek wordt door het grootste deel van de vaderbeweging gezien als iets dat standaard zou moeten worden ingevoerd bij ieder kind. Daarmee is de uitgangspositie van vaders en moeders de facto gelijkwaardiger te maken en de onvoorwaardelijke verantwoordelijkheid van de vader voor zijn kinderen te realiseren. Deze stelling is een belangrijk onderdeel van de Verklaring van Langeac. In Duitsland is een discussie gevoerd over het mogelijk verbieden van DNA-onderzoek zonder toestemming van de moeder. Het aanvankelijke wetsvoorstel van minister Brigitte Zypries werd, na een flinke maatschappelijke discussie, ingetrokken. Desalniettemin blijft in Duitsland het heimelijk afnemen van een vaderschapstest illegaal op grond van een uitspraak van het Bundesgerichtshof, dat daarmee een eerdere uitspraak van een lagere rechter (wel legaal) ongedaan maakte.
