Accept

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Accept
Accept op Finland in 2022
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1968-heden (intermitterend)
Oorsprong Vlag van Duitsland Solingen
Genre(s) Powermetal, speedmetal, heavy metal
Leden
Zang Mark Tornillo
Gitaar Wolf Hoffman
Uwe Lulis
Philip Shouse
Basgitaar Martin Motnik
Drums Christopher Williams
Oud-leden
Zang Rob Armitage (1986-1988)
Udo Dirkschneider (1971-1986, 1992-2002, 2005)
David Reece (1988-1989)
Gitaar Jörg Fischer (1978-1981, 1982-1988, 1992-1993)
Jan Koemmet (1981-1982)
Jim Stacey (1988-1989)
Gerhard Wahl (1976-1978)
(1982–1984, 2005, 2009–2014)
Basgitaar Dieter Rubach (1971-1976)
Peter Baltes (1976–1989, 1992–1997, 2005, 2009–2018)
Drums Michael Cartelone (1996)
Frank Friedrich (1976-1979)
Stefan Kaufmann (1979-1989, 1992-1994)
Stefan Schwarzmann (1994–1995, 2005, 2009–2014)
Officiële website
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Accept is een Duitse heavymetalband afkomstig uit Solingen, Noordrijn-Westfalen. De band werd geformeerd in 1968 als Band-X door Udo Dirkschneider, Michael Wagener, Dieter Rubach en Birke Hoe. In 1976 had de band een min of meer vaste bezetting.

Bandgeschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Ontstaan[bewerken | brontekst bewerken]

De groep werd in 1968 opgericht als Band-X.[1] Producer Michael Wagener maakte op dat moment ook nog deel uit van de band. Pas in 1976, toen de band de naam Accept aannam, had de band een min of meer vaste bezetting, bestaande uit: Wolf Hoffmann (gitaar), Gerhard Wahl (gitaar), Peter Baltes (bas), Frank Friedrich (drums) en Udo Dirkschneider (zang). Een optreden op het Rock Am Rhein-festival in 1976 gaf de band nationale bekendheid. In 1978 werd Wahl vervangen door gitarist Jörg Fischer. In 1979 volgde het debuutalbum: Accept. Dit album werd echter geen groot succes. Later dat jaar verliet Friedrich Accept om vervangen te worden door drummer Stefan Kaufmann. In 1980 volgde I'm a Rebel; dit album was hun doorbraak in Duitsland.

Hoogtijdagen[bewerken | brontekst bewerken]

Het derde album Breaker (1981) deed het nog beter en betekende de Europese doorbraak. Later volgden hoogtepunten als Restless and Wild (1982) (waarvan het nummer "Fast as a Shark" gezien kan worden als het eerste speedmetalnummer), Balls to the Wall (1983) (waarmee ze ook in Amerika succes hadden) en Metal Heart (1985). Middelpunt van Accept is zanger Dirkschneider. De eerste haarscheurtjes werden in 1981 zichtbaar toen gitarist Fischer besloot, vlak voor de opnamen van Restless and Wild, uit de groep te stappen. Een geschikte opvolger diende zich niet aan, en daarom besloot Hoffman dan maar zelf alle gitaarpartijen voor zijn rekening te nemen. Tijdens de tournee die volgde werd Accept ondersteund door gitarist Jan Koemmet. Op het album Balls to the Wall nam Herman Frank, naast Hofmann, de gitaar voor zijn rekening. Hierna verliet hij de groep weer. Toen het album Balls to the Wall opeens bleek aan te slaan, koos Fischer eieren voor zijn geld en keerde terug. In deze bezetting werden de succesvolle albums Metal Heart en Russian Roulette opgenomen.

Achteruitgang[bewerken | brontekst bewerken]

Hierna besloot zanger Dirkschneider de groep te verlaten om aan een redelijk succesvolle solocarrière te beginnen. Accept ging achtereenvolgens in zee met de Engelsman Rob Armitage en de Amerikaan David Reece. Fischer had er dan al geen zin meer in en stapte voor de tweede keer uit de band. Zijn vervanger was de Engelsman Jim Stacey en in de nieuwe bezetting verscheen in 1989 Eat the Heat. Zanger Reece bleek echter wel een glaasje te lusten en stond regelmatig stomdronken op het podium. Tijdens een tournee door de Verenigde Staten was hij zelfs zo ver heen dat hij bassist Peter Baltes een paar meppen verkocht, die vervolgens van het podium afdonderde. Reece werd daarop uit de band gezet. Drummer Kaufmann liep tijdens de tournee van Eat the Heat een rugblessure op en moest noodgedwongen stoppen. Hij werd voor de rest van de tournee vervangen door Ken Mary, en toen Hoffmann een nieuwe roeping gevonden leek te hebben als fotograaf, zag het ernaar uit dat Accept na het afscheidsalbum Staying a Life (1989) een stille dood was gestorven.

Eerste comeback[bewerken | brontekst bewerken]

Intussen probeerde zowel Dirkschneider als Fischer met redelijk succes een solocarrière van de grond te krijgen. Na drie hartaanvallen besloot Dirkschneider zich terug te trekken uit de muziekindustrie. Tot grote vreugde van de vele fans kwam Accept in 1992 echter onverwacht weer bij elkaar in de klassieke bezetting. Volgens Dirkschneider kon hij de talloze smeekbeden van fans niet langer weerstaan. Waarschijnlijker is dat aan de reünie financiële motieven ten grondslag lagen. Niet veel later verliet Fischer alweer de band, deze keer definitief. Er verschenen drie nieuwe albums, waarop de beproefde metalformule tot op de laatste druppel werd uitgemolken. Voor het album Predator werd Kaufmanns drumpartij ingespeeld door de Brit Michael Cartelone, die hem tijdelijk verving.

Tweede comeback[bewerken | brontekst bewerken]

Half 2009 kondigde Accept aan dat er een nieuwe tournee én studioalbum ging aankomen. De band zou bestaan uit: gitaristen Wolf Hoffmann en Herman Frank, bassist Peter Baltes en drummer Stefan Schwarzmann. Dirkschneider zou niet bij de reünie aanwezig zijn vanwege verplichtingen met zijn eigen band U.D.O. Zijn vervanger was voormalig TT Quick-zanger Mark Tornillo. Dit nieuws stuitte echter op heel wat kritiek bij de fans: zij vonden namelijk dat Dirkschneider de enige echte Acceptzanger was.

In 2010 kwam Blood of the Nations uit – het eerste studioalbum van de band sinds 1996 en het eerste album met zanger Mark Tornillo. Het album werd door zowel fans als critici zeer positief ontvangen. In 2013 werd het album door fans van VH1 That Metal Show uitgeroepen tot het beste hardrock/metal-comebackalbum ooit.

In 2012 kwam de opvolger Stalingrad uit, 2014 Blind Rage, 2017 The Rise of Chaos, en in 2021 het album Too Mean to Die.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Dvd's[bewerken | brontekst bewerken]

Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse DVD Music Top 30 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Restless and live 2017 21-01-2017 18 1

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]