Bemonsteringsfrequentie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Analoog signaal (lichtblauw) met een gesampled signaal (rood) en een vaste spatiëring of sampling rate.

Onder de bemonsteringsfrequentie (Engels: sampling rate) wordt, onder meer bij digitale signaalbewerking en regeltechniek, verstaan: de 'snelheid' (frequentie) waarmee een continu signaal wordt bemonsterd tot een tijd-discreet 'digitaal' signaal, opgebouwd uit samples ('monsters'). De bemonsteringsfrequentie wordt uitgedrukt in de eenheid hertz, of in bemonsteringen per seconde.

Bij het omzetten van een analoog in een digitaal signaal, analoog-digitaal conversie, moet in het algemeen het analoge signaal worden bemonsterd — dat wil zeggen gemeten of afgelezen — op discrete tijdstippen die op zekere intervallen van elkaar liggen. De tijdsduur van zo'n interval is afhankelijk van de toepassing, maar wordt begrensd door het Nyquist-Shannon bemonsteringstheorema (zie Nyquist-frequentie). De bemonsteringsfrequentie is de inverse van deze intervaltijdsduur: hoe korter het interval, hoe hoger de frequentie.

In het algemeen geldt dat met een hogere bemonsteringsfrequentie signalen met een hogere frequentie gecodeerd (omgezet) kunnen worden.

Audio[bewerken]

In de digitale audio wordt gebruik gemaakt van analoog-digitaal conversie en digitaal-analoog conversie. Dit laatste houdt in dat een digitaal geluidsbestand wordt omgezet in het bijbehorende analoge signaal. Ieder signaalmonster wordt met een vast aantal bits gekwantiseerd. Per signaalmonster wordt dus in het digitale bestand een vast aantal bits gebruikt.

Een typische waarde voor de bemonsteringsfrequentie, het aantal signaalmonsters per seconde, van een Audio-CD is 44.1 kHz. Dit betekent dat er 44.1 duizend monsters per seconde worden genomen van het audio-signaal. Bij Dvd-Audio kan een nog hogere bemonsteringsfrequentie worden gebruikt, namelijk 192 kHz [1].

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Electronics: HowStuffWorks/DVD Audio