Bey van Tunis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Bezoek van Habib Bey aan Parijs.

De bey van Tunis was van oorsprong een eenvoudige prefect die het Ottomaanse rijk in Tunis (Tunesië) vertegenwoordigde.

Vanaf de 18e eeuw, hadden de beys afkomstig uit de dynastie van Hoesseinieten een feitelijke autonomie verworven, dit wil zeggen een quasi-onafhankelijkheid, ten opzichte van hun soeverein: de Ottomaanse sultan. De eerste vertegenwoordiger van deze dynastie was Hussein ben Ali Turki die in 1705 de Husseinitische staat sticht.[1]

Het beylicaalse regime, hetwelke een einde maakte aan de heerschappij van Ibrahim Cherif die de dynastie van de Mouraditen was opgevolgd, vormde zich al snel om tot een monarchie met de bey als soeverein.

Hoewel hun feitelijke macht was verzwakt door het Franse protectoraat vanaf 1881, is het pas na de Tunesische onafhankelijkheid, afgekondigd in 1956, dat de beys hun macht definitief verliezen die in feite reeds in handen van de partij Neo-Destour van Habib Bourguiba. Het koninkrijk Tunesië werd in 1956 uitgeroepen, maar al snel opgevolgd door de republiek, op zijn beurt uitgeroepen op 25 juli 1957 waarbij alle monarchale macht werd afgeschaft.[2]

Noten[bewerken]

  1. (fr) N. Sebaï, Mustafa Saheb Ettabaâ. Un haut dignitaire beylical dans la Tunisie du XIXe siècle, Carthago, 2007, p. 11.
  2. (fr) D. Abbassi, Entre Bourguiba et Hannibal: identité tunisienne et histoire depuis l'indépendance, Parijs, 2005, p. 31.

Bibliografie[bewerken]