Frans protectoraat van Tunesië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Protectorat français de Tunisie
الحماية الفرنسية في تونس
Onafhankelijk geworden in 1956
 Beyaat van Tunis 1881–1956 Tunesië 
Flag of French Tunisia.svg
Kaart
1913
1913
Algemene gegevens
Hoofdstad Tunis
Talen Arabisch, Frans, Turks, diverse Berbertalen
Religie(s) Islam, jodendom, Rooms-katholicisme
Regering
Regeringsvorm Protectoraat
Staatshoofd Résident général de France en Tunisie
Plv. staatshoofd Bey van Tunis

Het Frans protectoraat van Tunesië ((ar) الحماية الفرنسية في تونس ) was een staat in de Maghreb die ontstond na de Franse bezetting van de Ottomaanse provincie Tunis.

Geschiedenis[bewerken]

De provincie maakte nominaal deel uit van het Ottomaanse Rijk, maar in de praktijk kende de Bey van Tunis een grote mate van autonomie. Frankrijk had sinds 1830 het naburige Algerije veroverd op de Ottomanen.

Het zieltogende Ottomaanse rijk werd na de Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878) bedreigd met totale ontmanteling. Om dit te verhinderen riep Otto von Bismarck, het Congres van Berlijn bijeen. Om de Fransen met het verlies van Elzas-Lotharingen te sussen, liet hij hen toe het zieltogende Tunesië in te lijven. De laatste Bei van Tunis, Muhammad III as-Sadiq, ondertekende in 1881 het verdrag van Bardo waardoor Frankrijk alle zeggenschap kreeg.

Einde[bewerken]

In tegenstelling tot het naastgelegen Algerije was er in Tunesië al vroeg sprake van een onafhankelijkheidsbeweging; deze bewon haar doelen met een grotendeels geweldloze strijd met de onafhankelijkheid van het land in 1956.