Bobby Moore (voetballer)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bobby Moore
Moore in 1969
Moore in 1969
Persoonlijke informatie
Volledige naam Robert Frederick Chelsea Moore
Geboortedatum 12 april 1941
Geboorteplaats Barking, Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Overlijdensdatum 24 februari 1993
Overlijdensplaats Wandsworth, Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1958-1974
1974-1977
1976
1978
1978
1983
Vlag van Engeland West Ham United
Vlag van Engeland Fulham
Vlag van Verenigde Staten San Antonio Thunder
Vlag van Verenigde Staten Seattle Sounders
Vlag van Denemarken Herning Fremad
Vlag van Verenigde Staten Carolina Lightnin'
544 (24)
124 (1)
24 (1)
7 (0)
9 (0)
8 (0)
Interlands
1962–1973 Vlag van Engeland Engeland 108 0(2)
Getrainde clubs
1980
1981-1982
1984-1986
Vlag van Engeland Oxford City
Vlag van Hongkong Eastern
Vlag van Engeland Southend United
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
Bobby Moore (op de schouders), beeld van Philip Jackson

Robert ("Bobby") Frederick Chelsea Moore (Barking, 12 april 1941Wandsworth, 24 februari 1993) was een Engels voetballer.

Hij begon zijn profcarrière in 1960 bij West Ham United, waar hij als schooljongen al speelde. Twee jaar later al vertegenwoordigde hij Engeland tijdens het WK in Chili. Zijn eerste hoofdprijs won Moore in 1964, toen West Ham de FA Cup won door een zege op Preston North End. Het volgende seizoen volgde de Europa Cup II, na een overwinning op 1860 München.

Tijdens het Wereldkampioenschap voetbal 1966 was Bobby Moore aanvoerder van de Engelse ploeg. Hij had een belangrijk aandeel in de Engelse eindzege door zijn uitstekende verdedigen. In de finale tegen West-Duitsland gaf hij ook twee voorzetten, die teamgenoot Geoff Hurst afrondde. Het beeld van Moore die de Jules Rimet-trofee ontvangt uit handen van Koningin Elizabeth staat in het Engelse collectieve geheugen gegrift.

Vier jaar later was Moore nog steeds captain van Engeland, maar het WK verliep veel minder positief. Tijdens een trainingskamp in Colombia werd hij gearresteerd op verdenking van winkeldiefstal. Uiteindelijk werd hij vrijgelaten en niet vervolgd. Engeland werd in de kwartfinale uitgeschakeld, waarna Moore zijn interlandcarrière in 1973 beëindigde. Hij speelde in totaal 108 interlands.

Een jaar later vertrok Moore naar Fulham FC. Daarmee haalde hij opnieuw de FA Cup-finale, maar die werd, nota bene tegen West Ham, verloren. Daarna speelde hij een paar seizoenen in de North American Soccer League. Zijn loopbaan na het voetbal was niet erg succesvol; hij mislukte als trainer en in de zakenwereld. Ook was hij actief als analist in sportprogramma's.

In 1981 heeft Moore meegedaan aan de film Escape to Victory. Daarin speelt hij aan de zijde van Pelé, Sylvester Stallone, Michael Caine, Paul van Himst e.a. Zij zijn krijgsgevangenen in een Duits kamp en gaan een voetbalwedstrijd spelen tegen de Duitsers.

In 1993 werd bij hem darmkanker geconstateerd. Bobby Moore overleed kort daarna op 51-jarige leeftijd. Pelé, vriend van Moore sinds hun ontmoeting op WK 1966, sprak op zijn begrafenis.

Op 11 mei 2007 werd een standbeeld van Moore onthuld dat staat voor het nieuwe Wembleystadion.

Zie ook[bewerken]