CSS Virginia

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
CSS Virginia

De CSS Virginia was tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog een ironclad, of een met ijzer gepantserd oorlogsschip van de Confederatie.

Aanleiding van constructie[bewerken]

In mei 1861 besluit de Zuidelijke minister van Marine Stephen Mallory, als antwoord op de blokkade van de Zuidelijke havens door de Noordelijke vloot, om naar een manier op zoek te gaan om de blokkade te doorbreken. Hij haalt zijn ideeën uit een verslag van een Engelse oorlogscorrespondent tijdens de Krimoorlog: 'Drie Franse pantserschepen vernietigden in een uur een Russisch fort, zonder zelf ook maar enige averij op te lopen. De Russische projectielen kwamen met oorverdovend lawaai tegen het schip, ketsten af en landden in het water.'

Het pantserschip wordt werkelijkheid[bewerken]

Minister Mallory bepleit de bouw van een pantserschip bij het Geconfedereerd Congres en krijgt twee miljoen dollar om het project te financieren. Mallory ontmoet Luitenant-ter-zee en ingenieur John Mercer Brooke en vraagt hem om een pantserschip te ontwerpen, met een tiental kanonnen en een platte romp, dat geschikt is om op rivieren en op zee te varen. Ingenieur Brooke besluit het schip schuine flanken te geven zodat projectielen erop zouden afketsen. Het ontwerp wordt spottend een 'omgekeerde badkuip' of een 'drijvende graanschuur' genoemd. Het project stuit echter op een praktisch probleem: de ijzergieterij van Richmond, de grootste van de Confederatie, beschikt niet over de benodigde machineonderdelen, en het zou minstens 12 maanden duren om de motoren te bouwen.

Brooke komt met een alternatief plan: in april 1861 had de Confederatie de zuidelijke oever van een baai aan de kust van Virginia, Hampton Roads, veroverd. Het Noordelijke leger had bij hun aftocht enkele schepen moeten laten zinken en achterlaten. De romp, machinekamer en stoomketels van de USS Merrimack bleken nog intact te zijn, en het wrak zou kunnen worden omgebouwd tot pantserschip. Minister Mallory geeft zijn fiat voor dit idee.

Weldra steekt echter een tweede probleem de kop op: er is te weinig ijzer voorhanden. Mallory laat oud ijzer en oude treinrails omsmelten tot pantserplaten. 1500 arbeiders werken dag en nacht om het schip af te krijgen. Als laatste wordt de Virginia voorzien van een ruim 500 kilogram wegende stormram. Op 8 maart 1862 wordt de CSS Virginia te water gelaten en zet ze onder het bevel van kapitein Franklin Buchanan koers naar Hampton Roads.

Voordelen[bewerken]

  • De schuine flanken van de Virginia waren zwaar versterkt met ijzer, waardoor kogels erop afketsten.
  • De schroef en aandrijfketting werden beschermd door een plaat massief ijzer

Nadelen[bewerken]

  • De Virginia was zeer zwaar end dus zeer langzaam en moeilijk wendbaar.
  • Enkel het bovenste gedeelte van het schip was bepantserd. Naarmate meer kolen en munitie verbruikt werden werd het schip lichter en kwam de ongepantserde romp boven water te liggen.

De Slag bij Hampton Roads[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Slag bij Hampton Roads voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Einde van de CSS Virginia[bewerken]

Een paar maanden na de Slag om Hampton Roads, na een nieuwe confrontatie met de Noordelijken, moet de Confederatie Hampton Roads opgeven, en om te voorkomen dat de Virginia in vijandelijke handen valt wordt het schip opgeblazen.

Externe links[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]

  • s.n. (2012): 'Pantsermonsters zijn houten schepen de baas' Historia, nummer 7, pp 72-77