Compromis van Breda

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Dit is een oude versie van deze pagina, bewerkt door Fertejol (overleg | bijdragen) op 20 dec 2019 om 20:59.
Deze versie kan sterk verschillen van de huidige versie van deze pagina.

Het Compromis van Breda was tijdens de aanloop van de Tachtigjarige Oorlog een overblijfsel in 1566 van het 'Eedverbond der Edelen' dat als eerste stap naar het omverwerpen van het Spaans gezag over de Nederlanden wordt gezien.

Het 'Compromis van Breda' vergaderde op instigatie van de consistoriën op 30 januari 1567 met Willem van Oranje, graaf van Horne, graaf Van den Bergh, graaf van Hoogstraten, graaf van Nieuwenaar, Hendrik van Brederode en hun volgelingen te Breda en bood op 8 februari 1567 via Willem van Blois van Treslong het derde Smeekschrift aan de landvoogdes Margaretha van Parma aan. Daarin werd – onder dreiging met geweld – om een stipte naleving van het Akkoord (daarvoor gesloten met het Verbond der Edelen) verzocht.

In haar antwoord (16 februari 1567) verweet Margaretha van Parma de protestanten schending van het Akkoord en verzette zij zich vooral tegen de bedreiging met geweld.

Dit alles resulteerde in de slag bij Oosterweel (13 maart 1567), alwaar Jan van Marnix sneuvelde.