Conclaaf van 1978 (augustus)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Conclaaf van 1978
Juan Pablo I.jpg
Sedisvacatie
Overleden paus Paulus VI
Gekozen paus Johannes Paulus I
Geboren: Albino Luciani
Vlag van Italië Italië
Camerlengo Jean-Marie Villot
Deken Carlo Confalonieri
Protodiaken Pericle Felici
Kiesgerechtigde kardinalen 114
Aanwezige kardinalen 111
Aantal stemronden 4
Periode en plaats
Begin sedisvacatie 6 augustus 1978
Begin verkiezing 25 augustus 1978
Uiteindelijke verkiezing 26 augustus 1978
Duur sedisvacatie 20 dagen
Duur verkiezing 2 dagen
Locatie Rome
Chronologie
Conclaaf van 1963   Conclaaf van 1978   Conclaaf van 1978 (oktober)
Portaal  Portaalicoon   Christendom

Beluister

(info)

Het conclaaf van augustus 1978 werd gehouden na het overlijden van Paus Paulus VI. Het conclaaf was zeer kort: het begon op 25 augustus en werd een dag later afgesloten met de verkiezing van kardinaal Albino Luciani, die de naam Johannes Paulus I aannam. Het was het eerste conclaaf waaraan - op grond van hetgeen paus Paulus VI had bepaald in zijn motu proprio Ingravescentem Ætatem kardinalen van 80 jaar en ouder niet mochten deelnemen.

Albino Luciani werd naar verluidt al na de vierde stemronde gekozen. Hij was evenwel allerminst als papabile het conclaaf binnengegaan. Dat waren wel de "conservatieve" aartsbisschop van Genua, Giuseppe Siri en de heel wat "liberalere" aartsbisschop van Florence, Giovanni Benelli. Ook de Milanese aartsbisschop Sergio Pignedoli gooide vooraf hoge ogen[1]

Verschillende auteurs hebben zich er aan gewaagd veronderstellingen naar voren te brengen aangaande een mogelijke reconstructie van dit conclaaf. Zo schreef de Britse thrillerauteur David Yallop een boek over de plotselinge dood van Johannes Paulus I, onder de omineuze titel In God's name : an investigation into the murder of Pope John Paul I. Veruit het best gedocumenteerd op dit punt lijkt Burkle-Young, die in zijn boek The passing of the Keys aannemelijk maakt dat de voornaamste kandidaat van de behoudende vleugel Giuseppe Siri was, terwijl Sergio Pignedoli de kandidaat van de meer progressieve kardinalen was. Omdat beiden ook op heel veel weerstand stuitten, lukte het de aartsbisschop van Florence, kardinaal Giovanni Benelli om Luciani naar voren te schuiven als compromiskandidaat. Daarbij sprak in Luciani's voordeel dat hij een goede vriend was van de Braziliaanse kardinaal Aloísio Lorscheider en ook dat Luciani, toen hij nog bisschop van Vittorio Veneto was, goede banden had aangeknoopt met de Kerk in Afrika. Luciani was bovendien een relatief onbekende, en had dus weinig vijanden.

Reconstructie van de vier stemrondes[bewerken]

Volgens de reconstructie, gemaakt door Francis A. Burkle-Young, verliepen de stemrondes als volgt[2]:

De kolommen kunnen per stemronde gesorteerd worden;
nogmaals klikken voor omgekeerde sortering
.
Kandidaat Stemmen
eerste
ronde
Stemmen
tweede
ronde
Stemmen
derde
ronde
Stemmen
vierde
ronde
Giuseppe Siri 25 24 - -
Albino Luciani 23 53 92 102
Sergio Pignedoli 18 15 17 -
Sebastiano Baggio 9 4 - -
Franz König 8 - - -
Paolo Bertoli 5 - - -
Eduardo Pironio 4 - - -
Pericle Felici 2 3 - -
Aloísio Lorscheider 2 4 2 1
Joseph Cordeiro - 4 - -
Karol Woytiła - 4 - -
15 x 1 stem [3] 15 - - -
Nemini (Voor niemand) - - - 8
totaal 111 111 111 111

De laatste - vierde stemronde - was eigenlijk niet meer nodig. Uitgaande van de richtlijnen die Paulus VI dienaangaande had opgesteld zou een legitieme verkiezing al tot stand gekomen zijn wanneer een kandidaat 2/3 + 1 stem zou hebben gehaald. Dat was bij 75 stemmen al het geval, dus de 92 die Luciani na de derde ronde al op zich verenigd zag waren dan zeker voldoende. Niettemin is aannemelijk dat Luciani, zoals bij eerdere conclaven vaker voorgekomen is, zelf een vierde ronde heeft aangevraagd, om er zeker van te zijn dat hij daadwerkelijk voldoende steun genoot.

Trivia[bewerken]

Dit conclaaf speelt ook een belangrijke rol in het verhaal van Francis Ford Coppola's derde deel van de film The Godfather.

Bekende kiesgerechtigden[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Francis A. Burkle-Young, The passing of the Keys. Modern cardinals, conclaves and the election of the next pope, New York, Oxford, 1999 ISBN 1-56833-130-4, p. 254
  2. Francis A. Burkle Young, Passing the Keys, op. cit, 254-257
  3. In de eerste ronde kregen nog eens 15 kardinalen (niet nader gespecificeerd) elk één stem, zie: Burkle-Young, op. cit., 255
Vista-kmixdocked.png
Door op de afspeelknop te klikken kunt u dit artikel beluisteren. Na het opnemen kan het artikel gewijzigd zijn, waardoor de tekst van de opname wellicht verouderd is. Zie verder info over deze opname, bekijk de oorspronkelijke versie of download de opname direct. (Meer info over gesproken Wikipedia)