Datahandelaar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een datahandelaar of een handelsinformatiebureau (of de Engelstalige benaming data broker) is een bedrijf dat handelt in gegevens.

Data[bewerken | brontekst bewerken]

Datahandelbedrijven kopen informatie op en verkopen die informatie weer of bieden analyses aan op grond van die informatie. Die analyses worden bijvoorbeeld gebruikt voor marketing of kredietanalyses.[1] De bedrijven verzamelen op verschillende manieren zo veel mogelijk data over zo veel mogelijk personen. Het tracken van het surfgedrag op internet is een van de middelen om aan data te komen.[2] Ook worden gegevens verzamelt van de Basisregistraties Adressen en Gebouwen (BAG), het Kadaster, de Kamer van Koophandel, openbare registers, aanschrijvingen, publicaties en betalingsgegevensen, en data uit openbare en commerciële bronnen zoals faillissementsdata, Wsnp-data, onroerend-goeddata en via incassobureaus.[3] Ook op basis van patronen in koop- en surfgedrag kunnen de datahandelsbedrijven voorspellen hoe een burger zich gedraagt.[4] Het bedrijf Focum heeft bijvoorbeeld een Nationaal Consumenten Bestand aangelegd met daarin nagenoeg alle mailbare adressen en bijbehorende telefoonnummers van consumenten. Ook socio-demografische en lifestyle-kenmerken zijn in hun bezit. Zo kunnen persoonsprofielen worden opgebouwd met meer dan 70 kenmerken.[4]

Bedrijven[bewerken | brontekst bewerken]

Nederland telt zo’n 180 datahandelaren.[5] Grote Nederlandse datahandelaren zijn Focum (met data van 10,5 miljoen Nederlanders), Lindorff (10,3 miljoen), EDR (7,5 miljoen) en 4orange (7,4 miljoen[4]).[6] Ook het Amerikaanse bedrijf Experian heeft een Nederlandse tak.

Buitenland[bewerken | brontekst bewerken]

In de Verenigde Staten is datagigant LiveRamp (voorheen Acxiom geheten) gevestigd. Dit bedrijf verwerkt naar eigen zeggen meer dan 50 triljoen datatransacties per jaar en had een omzet van 1,06 miljard dollar in 2013.[4]

Wetgeving[bewerken | brontekst bewerken]

De Nederlandse wetgeving stelt dat personen ingelicht moeten worden wanneer hun gegevens van het ene bedrijf overgaan naar een ander bedrijf.[6] In de wet en in de gedragscode van beroepsorganisatie Nederlandse Vereniging van Handelsinformatiebureaus (NVH) staat dat de informatie volledig en transparant moet zijn en een bureau desgevraagd de logica achter zijn kredietscores moet toelichten.[3] Gegevensverwerking moet voldoen aan de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).