Eilandjes van Langerhans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een eilandje van Langerhans (pancreas van rat): bètacellen (groen), alfacellen (rood), celkernen (blauw).
Schema van eilandje van Langerhans van rat (boven) en mens (onder): buikzijde (links) en rugzijde (rechts). De functie is in kleur weergegeven.

De eilandjes van Langerhans[1] (genoemd naar hun 19e-eeuwse Duitse ontdekker Paul Langerhans) vormen het endocriene deel van de alvleesklier. Ze produceren hormonale stoffen, die rechtstreeks in de bloedsomloop terechtkomen, niet in de alvleesklier zelf. Ze beslaan maar 1 tot 2% van het gehele pancreasvolume.

Er bestaan verschillende soorten cellen in de eilandjes van Langerhans. De zogeheten α-cellen (ca. 20%) produceren glucagon, de β-cellen (ca. 80%) insuline en de D-cellen somatostatine.

Eilandjes van Langerhans dienen niet verward te worden met de cellen van Langerhans, die een rol spelen bij het immuunsysteem.

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). Pinkhof Geneeskundig woordenboek (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.