Elementaire lading

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De elementaire lading (symbool e of soms q) is de elektrische lading gedragen door één enkel proton, of daarmee gelijkwaardig, het tegengestelde van de elektrische lading gedragen door één enkel elektron.

De elementaire lading is een fundamentele natuurconstante en is de eenheid van elektrische lading in het systeem van atomaire eenheden.

De elementaire lading heeft een waarde van 1,602 176 565(35) × 10-19 C.[1]

Nadat het werd gemeten door Robert Millikan met behulp van diens oliedruppel-experiment in 1909 wordt de elementaire lading beschouwd als ondeelbaar. Men denkt dat quarks, die pas in de jaren '60 ontdekt werden, gedeelde elektrische ladingen kunnen hebben (in eenheden van e/3), maar quarks kunnen alleen bestaan als onderdeel van deeltjes met een gehele lading. Ze werden nooit afzonderlijk waargenomen. In 1982 probeerde Robert Betts Laughlin het fractionele kwantum-Hall-effect te verklaren door het bestaan van fractioneel geladen quasideeltjes te voorspellen. In 1995 werd de fractionele lading van Laughlins quasideeltjes rechtstreeks gemeten in een kwantumantidotelektrometer aan de Stony Brook University (Stony Brook, New York). In 1997 hebben twee verschillende groepen natuurkundigen, aan het Weizmann Instituut der Wetenschappen in Rehovot (Israël), en aan het CEA-laboratorium bij Parijs, afzonderlijk de waarneming opgeëist van dergelijke quasideeltjes die een elektrische stroom voerden.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Elementary charge. CODATA Internationally recommended values of the Fundamental Physical Constants Geraadpleegd op 11 juni 2012