Epipaleolithicum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Drieperiodensysteem
Holo-
ceen
Historische Tijd
La Tène-periode   Proto-
historie
Hallstatt-periode
IJzertijd
  Laat  
Midden
Vroeg
Bronstijd
Neolithicum Kopertijd  
Laat Pre-
historie
Midden
Vroeg
Mesoli- thicum of
Epipaleo-
lithicum
Laat
Midden
Vroeg
Pleisto-
ceen
Paleo- lithicum Laat
Midden
Vroeg
Steentijd

Het epipaleolithicum is de naam die aan de mesolithische periode wordt gegeven in streken waar de jongste ijstijd, het Weichselien, geen grote rol speelde en de neolithische revolutie veel eerder begon en geleidelijker verliep dan in het noorden.

De epipaleolithische periode wordt tenminste in het Midden-Oosten, Anatolië en Cyprus onderscheiden van het (noordelijke) mesolithicum. Het epipaleolithicum begint, hoewel er regionale verschillen zijn, ongeveer 10.000 jaar geleden en eindigt 2000 jaar later.

Net als in het mesolithicum worden vondsten gedomineerd door vuurstenen gereedschappen en pijlpunten (microlithen) die als pijl- of lanspunt aan een schacht bevestigd werden.

Sedentaire culturen[bewerken]

Hoewel de meeste culturen nomadische jager-verzamelaars waren, ontstonden in de Levant ook de eerste vaste nederzettingen van de Natufische cultuur, en industriële vervaardiging van microlithen. Ook zijn er de eerste bewijzen voor de oogst en de opslag van wilde grassen.