Ewijckshoeve

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Ewijckshoeve
Ewijckshoeve
Locatie
Locatie Soestdijkerweg 12 Den Dolder
Status en tijdlijn
Oorspr. functie Landhuis
Huidig gebruik Woning, cursuscentrum
Start bouw rond 1690
Verbouwing 1830
Architectuur
Bouwstijl Neoclassicisme
Erkenning
Monumentstatus Rijksmonument
Monumentnummer 529893
Het landgoed is niet toegankelijk voor bezoekers
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde

De Ewijckshoeve is een landgoed in de omgeving van Den Dolder in de Nederlandse provincie Utrecht.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

In 1685 was er al sprake van een terrein vernoemd naar de eigenaar, de heer Justus van Ewijck, lid van de familie Van Ewijck. Hij liet het huis Ewijckshoeve echter pas in de jaren negentig van de zeventiende eeuw bouwen. In 1695 werd Ewijckshoeve vermeld in de registers van de provincie Utrecht.

De hoeve onderging in de loop der eeuwen grote veranderingen. Zij brandde in het begin van de negentiende eeuw tot de grond af. Het huis dat in 1830 op de oude fundamenten werd opgetrokken is voor het grootste deel onveranderd gebleven.

In de jaren zeventig van de negentiende eeuw kwam het huis in handen van de koninklijke familie, die ook het nabijgelegen Paleis Soestdijk en Prins Hendriksoord bezaten. Ewijckshoeve werd toen bewoond door prins Hendrik van Oranje-Nassau, een broer van koning Willem III, die in 1879 stierf. Na zijn dood bleef het huis nog enige tijd in het bezit van de familie.

Een aannemer kocht het buiten in 1881 en verhuurde het aan de vader van de schilder Willem Witsen. In 1924 kwam het via een veiling in handen van ondernemer Otto Blom, waarna aan weerszijden van het huis hoekkamers werden bijgebouwd.

Publicatie[bewerken | brontekst bewerken]

  • Rein van der Wiel, Ewijkshoeve. Tuin van tachtig. Amsterdam, Querido, 1988. ISBN 9021488051