Flakturm

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Drie verschillende bouwtypen

Een Flakturm is een betonnen bunker met opstelling van luchtdoelgeschut. Flak is een afkorting voor Flugabwehrkanone (ook wel Fliegerabwehrkanone).

Deze torens werden in de Tweede Wereldoorlog gebouwd in Berlijn, Hamburg en Wenen en hadden een tweeledige functie:

  • schuilplaats tijdens bombardementen en opslagplaats voor (waardevolle) spullen
  • opstelplaats voor batterijen luchtdoelgeschut

In het grootste type in Berlijn konden tot 20.000 personen schuilen.

De hoogte van de eerste vier gevechtstorens bedroeg 39 meter. Ze waren 70 meter lang zowel als breed.[1] Het dak was van 3,5 meter dik gewapend beton. De torens werden steeds als paar gebouwd: een G(efechts)-Turm en een L(eit)-Turm. In de Leitturm stond de opsporings- en zendapparatuur opgesteld.

Veel Flaktürme werden na de oorlog niet afgebroken, omdat hierbij te veel schade aan de omliggende bebouwing zou ontstaan. Ze kregen een andere bestemmingen, waaronder woningbouw.

Bronnen, noten en/of referenties