Fulco Ruffo di Calabria

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fulco Ruffo di Calabria (tussen 1916 en 1918)

Fulco (sinds 1928:) prins Ruffo di Calabria (Napels, 12 augustus 1884 - Ronchi di Apuana bij Massa-Carrara, 23 augustus 1946) was een Italiaans-Belgische edelman. Hij werd postuum de schoonvader van koning Albert II van België toen zijn jongste dochter Paola Ruffo di Calabria, de zesde Koningin der Belgen, met de dan Belgische prins Albert II in het huwelijk trad. Prins Fulco heeft nooit geweten hoe zijn dochter met een telg van het Belgisch vorstenhuis huwde - in dezelfde sluier die zijn moeder bij het huwelijk van zijn ouders droeg. Koningin Paola verloor haar vader op achtjarige leeftijd.

Fulco werd geboren als zoon van Fulco Beniamino Tristano Ruffo di Calabria (1848-1901) en Laura Mosselman du Chenoy (1851-1925), van een Belgische patriciërsfamilie (langs moederszijde van recente adel). Hij werd bij decreet van 15 maart 1928 prins Ruffo di Calabria. Hij was de 6de hertog van Guardia-Lombardije en de 17e graaf van Sinopoli.

Op 30 juni 1919 huwde hij in Turijn met Luisa Gazelli. Zij was de dochter van Augusto Gazelli en Maria Rignon. Luisa was een hofdame aan het Italiaanse hof.

Ruffo maakte zich verdienstelijk als piloot in de Eerste Wereldoorlog, dit leverde hem verscheidene eretekens op.[1][2]

Ruffo werd op 10 september 1918 Ridder in de Militaire Orde van Savoye. In de voordracht werd opgemerkt dat hij minimaal zeven vijandelijke vliegtuigen had neergehaald[3]. Eerder was hij op 5 mei 1918 al onderscheiden met de exclusieve "Gouden medaille voor Dapperheid", de vermaarde "Medaglio D'Oro al Valor Militare", voor zijn "ongelofelijke moed" tijdens een luchtgevecht waarin hij geheel alleen vijf vijandelijke vliegtuigen aanviel, twee daarvan neerschoot en de drie andere wist te verjagen[4].

Eerder werden hem al een zilveren[5] en vier bronzen Medailles voor Moed verleend.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij een aanhanger van de Italiaanse fascistenleider Mussolini. Van 1934 tot 1944 was hij senator voor de fascistische partij in Italië. Hij werd nadien veroordeeld door het Italiaanse gerecht voor medeplichtigheid aan de misdaden van het fascisme en die uitspraak is in beroep bevestigd.[6] Alhoewel hij waarschijnlijk nooit actief misdaden heeft begaan.[7]

In juni 2012 werd een straat in de Italiaanse plaats Lugo naar prins Fulco Ruffo di Calabria vernoemd. De straat werd officieel ingehuldigd door zijn kleindochter prinses Astrid van België, tezamen met haar echtgenoot prins Lorenz.

Een tentoonstelling van de prins getiteld Fulco Ruffo di Calabria: con noi nacque l'aviazione italiana-15 maggio - 26 luglio 2010[8] werd door zijn zoon en dochter geopend in het Museo Francesco Baracca di Lugo. Zijn enig levende zoon prins Antonello schonk een erfstuk aan het museum.[9]

Nageslacht[bewerken]

Het echtpaar had zeven kinderen:

  • Maria Cristina Ruffo di Calabria (1920-2003), door huwelijk markiezin di San Germano
  • Laura Ruffo di Calabria (1921-1972), door huwelijk barones Ricasoli Firidolfi
  • Fabrizio Ruffo di Calabria (6 december 1922 - 11 oktober 2005), prins Ruffo di Calabria-Santapau, 18e graaf Sinopoli (1946), 7e hertog van Guardia Lombardije (1946), 13e markies van Licodia (1975), 13e prins van Palazzolo (1975) en 14e prins van Scilla (1975), gehuwd met Maria Vaciago en daarna met Luisa Carbajo
  • Augusto Ruffo di Calabria (1925-1943), gesneuveld op zee nabij Pescara
  • Giovannella Ruffo di Calabria (1927-1941), gestorven door voedselvergiftiging
  • Antonello Ruffo di Calabria (1930), gehuwd met Rosa Maria Mastrogiovanni Tasca
  • Paola Ruffo di Calabria, (1937) zesde koningin der Belgen.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]