Grammaticale markeerder

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Markeerder is in de taalkundige benoeming de benaming voor een element dat een grammaticale categorie of de grammaticale functie van een bijbehorend zinsdeel markeert. Een markeerder kan zowel een gebonden morfeem (bijvoorbeeld een uitgang) als een vrij morfeem (bijvoorbeeld een cliticum) zijn.

Voorbeelden[bewerken | brontekst bewerken]

Analytische vs. niet-analytische talen[bewerken | brontekst bewerken]

In analytische en agglutinerende talen zijn markeerders in veel gevallen afzonderlijke woorden (lexemen) en daardoor vrij eenvoudig te herkennen. In synthetische talen is het herkennen van markeerders in het algemeen moeilijker, in polysynthetische talen nog moeilijker.