HEPA

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Opbouw van een HEPA-filter

HEPA is een afkorting van High Efficiency Particulate Arrestance of High Efficiency Particulate Air en is van toepassing op specifieke type luchtfilters die tussen minimaal 85% en maximaal 99,999995% van alle stofdeeltjes van 0,3 micrometer (µm) tegenhouden, afhankelijk van het specifieke filtertype. Deeltjes die groter of kleiner zijn worden efficiënter ingevangen dan deeltjes van rond 0.3 um, dit als resp. het gevolg van toenemende vangst door diffusie (toenemend meer naarmate de deeltjes kleiner worden) en toenemende vangst door inertie (toenemende naarmate de deeltjes groter worden).

Specificaties[bewerken]

Een HEPA-filter is gespecificeerd in Europese Norm 1822:2009 van de Europese Unie. Hierin staan verschillende klassen van HEPA filters;

HEPA klasse retentie (totaal) retentie (plaatselijk)
E10 > 85 % ---
E11 > 95 % ---
E12 > 99,5 % ---
H13 > 99,95 % > 99,75 %
H14 > 99,995 % > 99,975 %
U15 > 99,9995 % > 99,9975 %
U16 > 99,99995 % > 99,99975 %
U17 > 99,999995 % > 99,9999 %

De aanduiding "HEPA-filter" is alleen van toepassing op filters die minimaal aan bovenstaande eisen voldoen.

Geschiedenis en toepassing[bewerken]

Het HEPA-filter is ontworpen in de jaren 1940 voor het Manhattan Project om het verspreiden van radioactieve verontreinigingen via de lucht te voorkomen. Het filter kwam commercieel beschikbaar in de jaren 50. De naam werd een beschermd handelsmerk en een algemene naam voor zeer efficiënte filters.

Door de jaren heen zijn de filters verder ontwikkeld om te voldoen aan steeds hogere eisen voor luchtkwaliteit in high tech toepassingen zoals lucht- en ruimtevaart, farmaceutische industrie, clean rooms, operatiezalen en quarantaineafdelingen in ziekenhuizen, gezondheidszorg, kernenergie en elektronica (fabricage van chips). Ook bij allergie voor allergenen in de lucht zoals huisstof kunnen HEPA-filters worden gebruikt. Het gebruik van HEPA-filters is verplicht bij het verwijderen van asbest.