Himalia (maan)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Himalia
Himalia.png
Ontdekking
Ontdekt door Charles Dillon Perine
Ontdekt in 1904
Baankarakteristieken
Straal (gemiddeld) 11.480.000 km
Omlooptijd 250d, 13u, 35m
Excentriciteit 0,163
Glooiingshoek 27,5°
Natuurkundige kenmerken
Gemiddelde diameter +/- 170 km
Oppervlakte 90.800 km2
Massa 6,74×1018 kg
Gemiddelde dichtheid 2,6 g/cm3
Valversnelling aan oppervlak 0,062 m/s2
Omwentelingstijd 7,782 h
Albedo 0,04
Temperatuur aan oppervlak gem. 124 K
Atmosfeerkarakteristieken
Luchtdruk 0 Pa
Portaal  Portaalicoon   Heelal
de lichtkromme van Himalia in 2010

Himalia is een natuurlijke maan van Jupiter. Ze werd ontdekt door Charles Dillon Perrine in het Lick-observatorium in 1904 en werd vernoemd naar de Cypriotische nimf Himalia, die drie (buitenechtelijke) zonen van Zeus gebaard heeft.

Pogingen met de Voyager en Galileo ruimtesondes een foto te schieten waren niet succesvol. Op 19 december 2000 lukte de Cassini ruimtesonde het een foto te maken. De weinige informatie die dit opleverde wijst op een samenstelling van relatief licht materiaal. De sterk afwijkende glooiingshoek van de maan wijst er op dat zij wellicht niet altijd deel heeft uitgemaakt van het manenstelsel. Wellicht is ze een ingevangen planetoïde.

Himalia heeft pas in 1975 haar naam gekregen. Daarvoor werd ze Jupiter VI genoemd. Het is het grootste lid van de Himalia groep (Leda, Himalia, Lysithea, Elara en S/2000 J11).