Hjalmar Borgstrøm

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hjalmar Borgstrøm
Componist
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Volledige naam Hjalmar Jensen (bij geboorte)
Geboren Oslo, 23 maart 1864
Overleden Oslo, 5 juli 1925
Land Noorwegen
Stijl Klassieke muziek
Nevenberoep Muziekcriticus
Leraren Martin Ursin (piano)
Fredrik Ursin (viool)
Svendsen (1881-1883)
Lindeman (rond 1883)
Olsen (1883-1887)
Belangrijkste werken Thora på Rimol
Symfonische gedichten
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Hjalmar Borgstrøm, tot 1887 Hjalmar Jensen geheten (Oslo, 23 maart 1864 – aldaar 5 juli 1925), was een Noors componist en muziekcriticus. Hij is de vader van Carl Hjalmar Borgstrøm. Tot zijn belangrijkste werk[1] worden vijf symfonische gedichten gerekend (met name Tanken) die zijn geschreven in laat romantisch idioom.

Biografie[bewerken]

Borgstrøm (eigenlijk nog Jensen) werd geboren in een familie die in de handel zat. Zijn vader Carl Christian Jensen was ambtenaar voor export, zijn moeder was Georgine Borgstrøm; in 1889 verwierf hij de wettelijke toestemming om de naam van zijn moeder te voeren, omdat er al een componist bestond met de naam Hjalmar Jensen. De ouders waren amateurmusici en Borgstrøm liet al vroeg talent voor muziek zien.

Hij kreeg pianolessen van Martin Ursin en vioollessen van Fredrik Ursin. Hij werd in 1879 vooral geïnspireerd door Johan Selmers Scène funèbre; sindsdien hield hij zich vooral bezig met programmamuziek. Voor muziektheorie en compositie kreeg hij onderricht van drie bekenden in de Noorse klassieke muziek: Johan Svendsen (1881-1883), Ludvig Mathias Lindeman (rond 1883) en Ole Olsen (1883-1887). Vanuit die tijd dateren al een aantal composities van zijn hand, waaronder een Ridderpolka (voor piano), een Noorse mars (uitgevoerd op 6 maart 1888), een polonaise (opgedragen aan Westye Egebert) en een Romance (opgedragen aan Christina Lyche). In maart 1889 ging zijn Hvæm er du med de tusene navne in Oslo in première die goed werd ontvangen.

Na zijn opleiding in Noorwegen trok Borgstrøm Europa in en kreeg op grond van een studiebeurs verdere lessen in Berlijn; verder kreeg hij lessen in Leipzig, Londen en Parijs. Duitsland bleef trekken, al hij had wel last van stevige heimwee, en in de dertien jaar die volgden verbleef hij in Berlijn en Leipzig. In deze tijd organiseerde hij een serie soirees (avondsamenkomsten) en vond zijn stijl definitief een eigen richting; hij schreef liederen, pianostukken en kamermuziek. Hij maakte in Leipzig opnieuw kennis met Ferruccio Busoni.

Tijdens zijn bezoek in Berlijn van 1890 (evenals van 1907 tot 1913) was hij ernaast correspondent voor Verdens Gang, een gerenommeerde krant uit Oslo. Vanaf 1913 kreeg hij een vaste rubriek in Aftenposten als gerenommeerd muziekcriticus. Van zijn hand kwamen enige boekwerkjes met pianomuziek.

Zijn leven als componist kwam niet echt van de grond. Zijn opus 7 was dan wel al een opera, maar deze moest tot 2002 wachten op uitvoering. Rond 1903 kwam er meer succes, maar dan wel weer in eigen land. Zijn symfonisch gedicht Hamlet kreeg goede kritieken in Noorwegen, mede door de uitvoering van Amalie Müller, die een jaar later zijn vrouw werd. Er verscheen een aantal symfonische gedichten achter elkaar van zijn hand. Zij zijn overwegend behoudend van karakter, hij beschouwde Richard Wagner als een van zijn voorbeelden. In die tijd verschenen ook de eerste recensies van zijn hand. Zijn hoogtepunt werd zijn Vioolconcert. In 1913 overleed zijn muze Amalie en die klap kwam Borgstrøm niet meer te boven.

Werk[bewerken]

Zijn oeuvre is niet groot:

Zonder opus