International Humanist and Ethical Union

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
International Humanist
and Ethical Union
IHEU logo.jpg
Geschiedenis
Opgericht 1952
Structuur
Voorzitter Andrew Copson
Directeur Carl Blackburn
Raad van bestuur Andrew Copson, Anne-France Ketelaer, Roar Johnsen, Kato Mukasa, Uttam Niraula, Susan Sackett, Ron Solomon en Rein Zunderdorp
Werkgebied Wereldwijd
Plaats Amsterdam
Hoofdkantoor 39 Moreland Street, Londen EC1V 8BB, Verenigd Koninkrijk
Type Internationale niet-gouvernementele organisatie (NGO)
Doel Vorming en vertegenwoordiging van de mondiale humanistische beweging die wereldwijd mensenrechten verdedigt en humanistische waarden bevordert."[1]
Aantal leden 119 lidorganisaties[2]
Media
Website iheu.org

De International Humanist and Ethical Union (IHEU) is een wereldwijde koepel van humanistische, atheïstische, rationalistische, secularistische, skeptische, vrijdenkende en ethische organisaties.[3] Het doel van de IHEU is "vorming en vertegenwoordiging van de mondiale humanistische beweging die wereldwijd mensenrechten verdedigt en humanistische waarden bevordert."[1] Anno 2016 waren er, uit een wereldwijde verscheidenheid aan niet-religieuze tradities, 119 lidorganisaties uit 46 landen aangesloten bij de IHEU.[2]

De Britse filosoof en bioloog Julian Huxley was voorzitter tijdens het IHEU-oprichtingscongres in Amsterdam in 1952. De Nederlandse filosoof en politicus Jaap van Praag werd de eerste voorzitter tot 1975. In 2002 nam de Algemene Ledenvergadering van de IHEU unaniem de Verklaring van Amsterdam aan, die dient als het "officiële definiërende statement van het wereldhumanisme".[4] De Happy Human is het officiële symbool van de IHEU.

De IHEU houdt om de drie jaar een World Humanist Congress, waarbij een lidorganisatie optreedt als gastheer. Het congres in 2017 te São Paulo in Brazilië werd afgelast. Het eerstvolgende congres is gepland voor 2020.[5]

Freedom of Thought Report[bewerken]

Een vorige editie in kaart gebracht

Met het rapport wil de IHEU discriminerend overheidsbeleid in kaart brengen op het stuk van godsdienstvrijheid. Die vrijheid is niet enkel bedoeld voor niet-religieuze personen (het doelpubliek van de organisatie), maar ook voor religieuze minderheden en agnostici.[6]

Daartoe worden voor elk land een aantal randvoorwaarden tegen het licht gehouden, in de sectoren wetgeving & beleid, onderwijs & Jeugd, maatschappelijk leven en vrije meningsuiting. Voor elke sector krijgt het land een score, naargelang er sprake is van:

  • zware schendingen (hoogste score)
  • ernstige discriminatie
  • georganiseerde discriminatie
  • een overwegend vrij klimaat
  • vrijheid en gelijkwaardigheid (laagste score).

In de uiteindelijke rangschikking komen de landen met de laagste score (en dus de grootste godsdienstvrijheid) bovenaan te staan.

Het eerste rapport verscheen in 2012, op initiatief van het Office of International Religious Freedom binnen het Amerikaanse State Department. Vanaf 2013 verscheen het rapport jaarlijks en online.

In de editie 2018, die de toestand schetst in oktober van dat jaar, staan België en Nederland samen met Taiwan aan de spits in de ranking, en verder nog Frankrijk, Japan, Noorwegen, Verenigde Staten, Estland, Zweden en Uruguay. Godsdienstvrijheid is er het ergst aan toe in onder meer Soedan, Maleisië, Mauritanië, Verenigde Arabische Emiraten, Pakistan, Maldiven, Afghanistan, Iran en Saoedi-Arabië.

Externe links[bewerken]