Jack Jersey

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Jack de Nijs)
Ga naar: navigatie, zoeken
Jack Jersey
Jack Jersey registreert live album/elpee in één van de Nashville Recording Studio's met The Jordanaires, 1974.
Jack Jersey registreert live album/elpee in één van de Nashville Recording Studio's met The Jordanaires, 1974.
Algemene informatie
Volledige naam Jack Willem de Nijs
Geboren 18 juli 1941
Overleden 26 mei 1997
Land Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Indonesië Indonesië
Werk
Jaren actief 1959-1997
Genre(s) Lichte muziek, Rock, Country music
Beroep producer, componist, tekstdichter, arrangeur en zanger
Instrument(en) banjo, gitaar, piano, zang, synthesizer
Label(s) EMI, Universal Music
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Actief geweest in The Losers
Functie(s) Leadzanger
Jaren actief in formatie 1965 - 1967
Bezetting The Losers (bezetting)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Jack de Nijs (Tjimahi, 18 juli 1941Roosendaal, 26 mei 1997) was een Nederlandse zanger, componist, arrangeur, tekstdichter en producer van lichte muziek die voor nationale en internationale artiesten werkte. Als zanger is hij bekend geworden onder het pseudoniem Jack Jersey.

Leven[bewerken]

Jeugd, bandjes en solocarrière[bewerken]

Jack de Nijs werd geboren te Tjimahi bij Bandung (Nederlands-Indië) als zoon van een militair bij het KNIL, die in 1953 officieel tot Kapitein (rang) benoemd werd bij de KCT Korps Commando troepen. Hij had twee oudere broers en één zusje. Als kind speelde hij al mee met een plaatselijk orkestje met zijn gekregen ukelelebanjo.

In 1951 repatrieerde het gezin De Nijs naar Nederland waar het een jaar in het latere Molukse woonoord Kamp Wouw (Ambonezenkamp te Wouw) woonde. In 1952 vestigden ze zich in de nieuwbouw Fatimawijk te Roosendaal. De Nijs volgde de HBS en richtte The Dixy Stampers op, een dixielandorkestje. Na de HBS wilde hij de muziek in, maar zijn vader was tegen. Zo kwam De Nijs in 1959 op de Hogere Hotelschool in Maastricht terecht, waar hij twee jaar later voor het eerst zijn toekomstige vrouw ontmoette.

In Maastricht begon De Nijs een kwartet onder de naam The Four Sweeters. De groep werd ontdekt door een grammofoonplatenhandelaar in Maastricht, die de groep vier nummers van De Nijs liet opnemen, waaronder Pretty rockin' shoes. Succes bleef uit. Terug in Roosendaal begon De Nijs met Cor van Leest het op de Everly Brothers geïnspireerde duo Jack & Woody. Weer werden vier nummers opgenomen, waaronder Paulette, en weer bleef succes uit. Vervolgens formeerde hij Jack Dens & The Swallows. In 1963 ging de band in gewijzigde bezetting verder als The Firestrings en in 1964 als The Flames.

De Nijs vervulde inmiddels zijn militaire dienstplicht en werd bij optredens vaak vervangen. In 1965 ging hij als beroepsmuzikant met The Rhythm Brothers in Duitsland optreden.

Van 1964 tot 1967 was hij de zanger van The Losers. Ze kregen een contract bij het platenlabel CNR die hen – midden in het nederbeattijdperk – met enkele andere bands naar voren schoof onder het motto Beat from Holland. In 1965 verscheen hun eerste plaat Since you're gone/Mexico. Hiervan is echter alleen het eerste een beatnummer, en het tweede een cover van Elvis Presley uit de film Fun in Acapulco (1963). Dit nummer kwam ook in Peru uit en bereikte daar zelfs een nummer 1-notering.[1] Een Nederlandse vertaling van het nummer werd in 1969 en 1986 een hit voor de Zangeres Zonder Naam.[2]

Na het behalen van zijn diploma voor de Hoge Hotelschool, BBA, gaf hij de aspiratie voor de muziek op.

In de tussentijd was De Nijs, na vijf jaar verkering, op 6 mei 1966 in het huwelijk getreden. Het gezin moest ergens van leven en hij nam een baan aan bij Philips. In 1967 werd zijn zoon geboren.

Producer en songwriter[bewerken]

Het verlangen naar het maken van muziek was te sterk en hij besloot het nogmaals te proberen, maar dan met een andere aanpak. Hij solliciteerde bij diverse platenmaatschappijen als songwriter en producer. De eerste reacties waren niet erg bemoedigend totdat platenmaatschappij Polydor hem aannam.

In 1969 werd zijn dochter geboren. De Nijs had dezelfde dag in hetzelfde jaar zijn eerste hit, met het liedje Antoinette dat hij schreef en produceerde voor zanger Leo den Hop. Voor de Nederlandse zanger betekende het een gouden plaat, en daarnaast werd een cover in Duitsland platina voor Ray Miller.

Daarna volgden meerdere hits, waaronder Gina Lollobrigida (1970) over de gelijknamige actrice van Tony Bass. Met 132.000 verkochte exemplaren werd het platina voor hem, en met 900.000 verkochte exemplaren in Duitsland platina voor opnieuw Ray Miller.

Voor Jan Boezeroen produceerde hij twee singles die de status van platina bereikten, namelijk met De fles (melodie van Henk Paauwe alias Enrico Paoli en de tekst van Jan de Koning met een bewerking van De Nijs) en Oei, oei. Zijn elpee Oei oei werd beloond met goud. Conamus onderscheidde zijn Ze zeggen voor kwaliteit, artistieke waarde en populariteit.

Een andere platina plaat was voor Mira die werd gezongen door Cock van der Palm, en nog een gouden plaat was voor zijn lied Zuster o zuster van Sjakie Schram. Ook schreef en produceerde De Nijs liedjes voor onder anderen de Zangeres Zonder Naam, Donna Lynton en Andy Tielman / Tielman Brothers. In 1975 ontving hij ook nog goud voor meer dan 250.000 verkochte elpees van Op losse groeven.

Onder zijn eigen naam bracht hij Sofia Loren (1970) uit. Het werd een hit voor hem in Nederland en ook weer voor Ray Miller in Duitsland. De eerste Engelstalige single van De Nijs was Blame it on the summersun (1971). Deze bracht hij uit onder de artiestennaam Ruby Nash. Hierna verschenen nog enkele Nederlandstalige nummers onder zijn eigen naam.

Nick MacKenzie

Nick MacKenzie is een van zijn ontdekkingen. Voor hem produceerde en schreef hij meerdere liedjes. Zijn single One is one bereikte in 1973 nummer 2 in de Top 40 en leverde platina op. Zijn singles Juanita en Peaches on a tree werden beide goud. Met de eerste had hij ook een hit in Duitsland.

André Moss

Een andere succesvolle ontdekking was André Moss. Zijn single Ella (1973) bereikte de vierde plaats in de Top 40 en werd door de TROS uitgekozen als herkenningstune. De Nijs produceerde ook zijn gelijknamige elpee die goed was voor drie maal platina. Ook produceerde hij Moss' succesvolle elpee Rosita, die eveneens de status van platina verwierf en goed was voor een Gouden Hond, ook wel His Master's Voice. In 1975 werden ze allebei onderscheiden met een TROS-Produktieprijs. Daarna werkte hij nog aan Moss' album My Spanish rose. De elpee en de muziekcassette ervan werden elk afzonderlijk bekroond met goud.

The Shorts

Verder was hij als producer betrokken bij de beginperiode van de jongensband The Shorts. Hun debuutsingle Comment ça va werd een groot succes. De single stond vijf weken op nummer 1 van de Nationale Hitparade en vier weken op nummer 1 van de Vlaamse Ultratop 50. Verder was het een hit in Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Noorwegen.[3] De single werd platina in Nederland en Frankrijk en werd in het laatste land meer dan één miljoen maal verkocht. In Nederland was het de bestverkochte single van 1983.[4] Conamus onderscheidde de single met de Exportprijs. Ook produceerde hij de opvolger Je suis, tu es die opnieuw een hit werd in meerdere landen en in Nederland platina werd.

Carrière als Jack Jersey[bewerken]

In 1973 maakte hij deel uit van de groep Brabants Bont, met daarnaast Yvonne de Nijs, Leo den Hop, Jan Boezeroen en Wil de Bras.[5] Hij besloot voortaan in het Engels te zingen en onder de artiestennaam in Jack Jersey verder te gaan (de achternaam ontleende hij aan het eiland Jersey).

Zijn nummer I'm calling werd in 1973 alarmschijf bij de zeezender Radio Veronica. Er volgde een reeks van hits, waaronder In the still of the night, Papa was a poor man, Blue brown eyed lady en Sri-Lanka ... my Shangri-Lah. In 1974 stond zijn album In the still of the night op nummer 3 in de LP Top 10 van de zender Hilversum 3.

Op uitnodiging van Capitol Records nam De Nijs in Nashville in 12 uur tijd een elpee op (I Wonder) met The Jordanaires, de begeleidingsgroep van Elvis Presley.

In de loop van de jaren trad hij geregeld op in muziekspecials die in andere landen werden opgenomen. Naast uitzendingen vanuit Nederland, België en Duitsland, was hij bijvoorbeeld te zien vanuit Indonesië, Mexico, Oostenrijk, Spanje, België, Bulgarije, Tunesië en Sri Lanka.

Gezondheidsproblemen[bewerken]

In zowel 1985 als 1986 werden er poliepen op zijn stembanden geconstateerd. In 1988 werd een kwaadaardige tumor gediagnosticeerd in de orofarynx en het strottenhoofd.

In februari 1997 was hij door de gevolgen ervan inmiddels ernstig ziek. In deze maand kwam hij met Ton van Beusekom van EMI tot overeenstemming over het uitbrengen van een dubbel-cd, getiteld Thanks for all the years. Hierbij gaf hij de voorkeur aan liedjes over landen die hij heeft bezocht en verder nog hits, zoals Gone girl (1970), Papa was a poor man (1974) en Sri Lanka... my Shangri-La (1980).[6]

In de vroege ochtend van 26 mei 1997 overleed hij aan de gevolgen van zijn ziekte in de armen van zijn vrouw. Hij werd 55 jaar oud.

Postuum Eerbetoon[bewerken]

Begin 2007 verscheen zijn collectie Asian dreams and greatest hits. Naast twee cd's omvat het een dvd met onder andere het verslag van de muzikale reis die De Nijs in 1977 voor de AVRO-televisie maakte door zijn geboorteland Indonesië, geregisseerd door Theo Ordeman. Daarnaast zijn er tv-clips uit historische programma's op te zien, zoals uit Toppop en Musikladen.

Op 24 mei 2009 is voor het eerst een Jack Jersey-Festival gehouden in het centrum van zijn woonplaats Roosendaal, op de Oude Markt en in de Raatskelder. Diverse artiesten treden ter ere van hem op tijdens het festival.

In mei en augustus 2017 is aan het plafond van het Tongerlohuys in zijn geboorteplaats een expositie opgedragen aan tal van bekende iconen uit Roosendaal, zoals ook aan hem. Tijdens dit eerbetoon valt op 26 mei ook zijn twintigste overlijdensdag.[7]

Onderscheidingen[bewerken]

Jack de Nijs ontving een groot aantal onderscheidingen. Platina ontving hij 16 keer, onder meer twee keer door covers van zijn liedjes door Ray Miller in Duitsland, drie keer voor zijn werk aan de elpee Ella van André Moss, en twee keer voor de productie van Comment ça va van The Shorts in Nederland en Frankrijk. Verder ontving hij nog circa 30 gouden platen en 5 keer een Gouden Hond, ook wel His Masters Voice, van het platenlabel EMI/Bovema.

Daarnaast ontving hij nog de volgende onderscheidingen:

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

De hier gepresenteerde albumtop is de Top 40 (later 75) van Veronica.

Jaar album Top 40 opmerkingen
1968 Jack de Nijs zingt Sofia Loren - als Jack de Nijs
1974 In the still of the night 3
(29 weken)
platina elpee (100.000+) en gouden muziekcassette (100.000+)
1975 I wonder 7
(13 weken)
met The Jordanaires, live-album
gouden elpee
Amerikaanse versie: Honky tonk man
1975 A Christmas show 31
(3 weken)
tv-special (gefilmd in Oostenrijk)
gouden elpee
1976 Jack Jersey sings country 15
(12 weken)
tv-special (gefilmd in België en Nederland)
gouden elpee
1976 The best of Jack Jersey 2
(19 weken)
platina elpee
1977 Forever 22
(10 weken)
tv clips (van 3 liedjes van dit album gefilmd in Spanje)
gouden elpee
1977 Asian dreams 5
(20 weken)
tv-special (gefilmd in Indonesië)
gouden elpee
1978 Mexico bienvenido 17
(10 weken)
tv-special (gefilmd in Mexico)
1979 The King and I 25
(12 weken)
Uitgebracht na officiële toestemming[9]
tv-special (gefilmd in Tunesië en Amsterdam)
1979 Accept my love 37
(2 weken)
1980 Sri Lanka... my Shangri-La 38
(8 weken)
1981 Jack Jersey show 28
(8 weken)
tv-special (gefilmd in Sri Lanka)
album met Lisa MacKeag en Maurice de la Croix
1982 Dreamer 28
(9 weken)
1988 Close to you 35
(9 weken)
gouden elpee, meer dan 78.000 verkopen in Polen
1997 Thanks for all the years - 2 cd's
2007 Asian dreams and greatest hits 51
(5 weken)
dvd en 2 cd's

Singles[bewerken]

Hieronder staat een samenvatting van de hitnoteringen. Voor meer gegevens, zie de artikelen over de singles. Hij bracht de singles uit als Jack Jersey, tenzij anders vermeld (in de periode tot 1973).[10][11][12][13][14] Hitparade in de lijst verwijst naar de Nationale Hitparade. De naam van deze lijst varieerde echter in de geschiedenis, van Hilversum 3 Top 30 (1969-71), naar Daverende Dertig (1971-74), naar Nationale Hitparade (1974-89) en Nationale Top 100 (1989-93). In 1987 ging de top 50 over naar een top 100.

Jaar single Top 40 Hitparade BRT 30 opmerkingen
1970 Sofia Loren 23
(3 weken)
21
(2 weken)
- als Jack de Nijs
Cover van Ray Miller met meer dan 300.000 verkopen goed voor goud
1970 Al ben ik mister Mundy niet tip - - als Jack de Nijs
1971 Oh daar heb je ze weer 36
(4 weken)
- - als Jack de Nijs
1971 Blame it on the summersun 35
(2 weken)
- - als Ruby Nash
1972 Ay, ay, waar blijft Maria 25
(4 weken)
28
(1 week)
- als Jack de Nijs
1972 Helena 28
(3 weken)
- - als Jack de Nijs
1972 Marian tip - - als Jack de Nijs Sextet
1973 Hee dans met mij tip - - als Jack de Nijs Sextet
1973 I'm calling 13
(7 weken)
12
(5 weken)
10
(10 weken)
1973 Don't break this heart 17
(6 weken)
18
(4 weken)
4
(6 weken)
1974 In the still of the night 6
(11 weken)
5
(11 weken)
2
(15 weken)
Vlag van Duitsland 21 (6 weken)
gouden single in Nederland en België
nummer 1854 (1999) in de Top 2000
1974 Papa was a poor man 5
(11 weken)
5
(13 weken)
3
(12 weken)
gouden single
nummer 1951 (1999) in de Top 2000
1974 Rub-it in 14
(6 weken)
13
(5 weken)
8
(6 weken)
met The Jordanaires
1975 I wonder 11
(7 weken)
11
(5 weken)
6
(11 weken)
met The Jordanaires
1975 Mary Lee 38
(3 weken)
28
(2 weken)
18
(4 weken)
met The Jordanaires
1975 Silvery moon 22
(3 weken)
22
(4 weken)
16
(5 weken)
1975 Gone girl 11
(7 weken)
12
(5 weken)
7
(8 weken)
1976 Me and Bobby McGee 22
(5 weken)
17
(4 weken)
16
(5 weken)
1976 After sweet memories 17
(7 weken)
16
(4 weken)
16
(3 weken)
1976 Blue brown-eyed lady 6
(11 weken)
6
(8 weken)
4
(11 weken)
gouden single
1976 Lonely Christmas - - 18
(3 weken)
1977 Lonely me 21
(6 weken)
24
(3 weken)
22
(4 weken)
1977 On this night a thousand stars tip tip 25
(3 weken)
1977 Forever tip tip -
1977 She was dynamite 18
(6 weken)
22
(4 weken)
11
(7 weken)
1977 Asian dreams - - 29
(1 week)
1980 Sri Lanka... my Shangri-La 4
(10 weken)
3
(12 weken)
2
(11 weken)
Vlag van Duitsland 34 (5 weken)[15]
Vlag van Oostenrijk 6 (12 weken)
Vlag van Zwitserland 8 (6 weken)
platina single
1980 Woman 28
(4 weken)
39
(4 weken)
21
(1 week)
1981 Shanah 26
(5 weken)
27
(7 weken)
-
1981 Lonely street tip - -
1982 Puerto de Llansa (Lady Rose) 26
(5 weken)
35
(5 weken)
-
1982 Papa was a poor man (live) tip - - live in Indonesië
1985 All I do is dream tip tip -
1988 Lady tip 59
(9 weken)
-
1988 Happy Xmas (War is over) /
Gelukkig Kerstfeest
- 15
(5 weken)
- Artiesten voor het
Ronald McDonaldhuis
1989 Hurry home - 76
(6 weken)
-
1990 Here comes summer - 63
(7 weken)
-
1991 Blame it on the summersun - 65
(5 weken)
-

Producer en songwriter voor anderen[bewerken]

Jaar artiest titel drager bekroning betrokkenheid
1969 Leo den Hop Antoinette single goud songwriter en producer
1969 Ray Miller Antoinette single platina (D) songwriter
1970 Ray Miller Sophia Loren single goud (D) songwriter
1970 Tony Bass Gina Lollobrigida single platina songwriter en producer
1970 Ray Miller Gina Lollobrigida single platina+goud (D) songwriter
1970 Sjakie Schram Zuster o zuster single goud songwriter
1970 Jan Boezeroen De fles single platina producer en songbewerker
1971 Cock van der Palm Mira single platina songwriter en producer
1971 Jan Boezeroen Oei, oei single platina songwriter en producer
1973 Nick MacKenzie One is one single platina producer en mede-songwriter
1973 Nick MacKenzie Juanita single goud producer en mede-songwriter
1973 Nick MacKenzie Juanita single goud (D) producer en mede-songwriter
1974 Nick MacKenzie Peaches on a tree single goud producer en mede-songwriter
1974 Jan Boezeroen Oei, oei elpee goud songwriter en producer
1974 André Moss Ella elpee 3x platina producer en songwriter
1974 André Moss Ella cassette goud producer en songwriter
1974 André Moss Rosita elpee platina producer en songwriter
1974 André Moss Rosita cassette goud producer en songwriter
1974 diverse artiesten Op losse groeven elpee goud producer en (mede-)songwriter
1975 André Moss My Spanish rose cassette goud producer en songwriter
1983 The Shorts Comment ça va single platina (NL) producer
1983 The Shorts Comment ça va single platina (F) producer
1983 The Shorts Je suis, tu es single goud producer

Externe link[bewerken]