Jan van Vuuren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Jan van Vuuren
Heidelandschap
Heidelandschap
Persoonsgegevens
Geboren 26 januari 1871
Overleden 2 augustus 1941
Geboorteland Nederland
Beroep(en) kunstschilder
Signatuur Signatuur
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Jan van Vuuren (Molenaarsgraaf, 26 januari 1871 - Nunspeet, 2 augustus 1941) was een Nederlandse kunstschilder. Hij is vooral bekend geworden met zijn olieverfschilderijen van Veluwse landschappen en stadsgezichten van het stadje Elburg. Hij schilderde met name in de impressionistische stijl.

Leven en werk[bewerken]

Van Vuuren werd in 1871 in Molenaarsgraaf geboren als zoon van de werkman Arie van Vuuren en Teuntje Vlot. Na lessen te hebben gevolgd bij de Dordrechtse kunstschilder Roland Larij volgde hij zijn opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Daarnaast kreeg hij les bij onder anderen Gerrit Willem Dijsselhof en Herman van der Weele. Op 25-jarige leeftijd werd hij lid van Pulchri Studio. Vanaf 1894 was hij lid van Arti et Amicitiae. In 1891 kreeg hij de Academieprijs (gouden medaille) van de Haagsche Academie[1]. Op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1900 kreeg Van Vuuren het 'Diplome d'honneur'.[2]

Van Vuuren werkte en woonde in Dordrecht, Amsterdam, Den Haag, Elspeet, Epe, Elburg en Lochem. In 1903 vestigde hij zich definitief in Nunspeet, waar hij in 1941 overleed (destijds gemeente Ermelo). In Nunspeet maakte hij deel uit van de Kunstkring Nunspeet, waar hij contact had met Jos Lussenburg, Arthur Briet, Frans Huysmans en Edzard Koning. Hij gaf er les aan onder anderen Theodora Elisabeth Wolterbeek Muller.

Van Vuuren trouwde op 25 april 1900 te Elburg met Anna Margaretha Heijmans, dochter van het hoofd der school Hendrikus Heijman en Maria Dorothea Straatman.

Collectie[bewerken]

Diverse musea bezitten werken van Jan van Vuuren. Museums met een uitgebreide collectie zijn onder andere: