Kegel van Abrams

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kegel van Abrams
Vullen met specie
Meten van de zetmaat

De Kegel van Abrams is een standaardapparaat voor het bepalen van de zetmaat (de consistentie) van betonspecie.

De consistentie is van belang voor de verwerkbaarheid van de betonspecie voor het uitharden. De kegel van Abrams, die is ontwikkeld door Duff Abrams, de onderzoeker waar hij naar is genoemd, werkt als volgt:

  • Een metalen kegelvorm van standaard afmetingen wordt gevuld met het betonmengsel. Bij het omhoogtrekken van de vorm zakt de betonkegel iets in. Deze inzakking in millimeter is een maat voor de plasticiteit. Er worden 4 consistentiegebieden onderscheiden:
  1. Aardvochtig - zetmaat ≤40 mm
  2. Halfplastisch - zetmaat 50 t/m 90 mm
  3. Plastisch - zetmaat 100 t/m 150 mm
  4. Vloeibaar - zetmaat ≥160 mm

Een gangbare maat voor constructiebeton is 80 mm.

Een nieuwe ontwikkeling is "zelfverdichtend beton". Voor deze ontwikkeling zijn drie consistentiegebieden toegevoegd.

5a. Hoogvloeibaar
5b. Verdichtingsarm
5c. Zelfverdichtend

De kwaliteitseisen voor beton zijn vastgelegd in de Nederlandse Norm (NEN) 6720, NEN 5950:1995 "Voorschriften Beton Technologie - Eisen, vervaardiging en keuring" (VBT) en de Europese Norm EN 206-1:2000. Deze laatste kent vijf klassen voor de zetmaat:

Klasse Zetmaat in mm
S1 10 - 40
S2 50 - 90
S3 100-150
S4 160-210
S5 ≥210

Spreidmaat[bewerken]

Bepalen van de spreidmaat

De tafel waar de betonkegel op staat kan men iets optillen (tot een gestandaardiseerde hoogte) en weer laten vallen. De ingezakte betonkegel zakt hierbij nog verder in. De diameter van de voet van de ingezakte betonkegel is een ander kengetal voor de plasticiteit van beton: de schudmaat of spreidmaat.

Klasse schudmaat in mm
F1 <340
F2 350 - 410
F3 490 - 550
F4 490 - 550
F5 560 - 620
F6 >630