Kwomintang

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kwomintang
Kwomintang
embleem der KMT
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 中國國民黨
Vereenvoudigd 中国国民党
Hanyu pinyin Zhōngguó Guómíndǎng
Tongyong pinyin Jhōngguó Guómíndǎng
Wade-Giles Chung-kuo Kuo-min-tang
Jyutping (Standaardkantonees) zong1 gwok3 gwok3 man4 dong2
Zhuyin ㄓㄨㄥˉ ㄍㄨㄛˊ ㄍㄨㄛˊ ㄇ一ㄣˊ ㄉㄤˇ
Standaardkantonees Chong Kwôk Kwôk Màn Tôong
HK-romanisatie (Standaardkantonees) Chung Kwok Kwok Man Tong
Minnanyu Tiong-kok Kok-bîn-tóng
Andere benamingen Kwomintang (KMT)/Guomindang (GMD) 国民党

De Kwomintang (KMT) of Guomindang (GMD) (nationale volkspartij) is een Chinese politieke partij. De volledige naam van de partij luidt Chinese Nationale Volkspartij. De partij werd in 1911 opgericht en kwam voort uit de Revolutionaire Liga van dr. Sun Yat-sen. De KMT is gebaseerd op de door hem geformuleerde Drie principes van het volk, namelijk democratie, volkswelvaart en nationalisme.

De KMT op het vasteland van China[bewerken]

Na de Chinese revolutie in 1911 werd Sun Yat-sen de president van China, en werd de KMT, die tot dan toe meer een voorhoedebeweging was geweest, een echte partij. Generaal Yuan Shikai zette Sun al snel af als president en verbood de KMT, maar na Yuans dood in 1916 werd Sun weer politiek actief, en kwam de KMT weer aan de macht.

Met Sovjetsteun wisten de legers van de KMT de plaatselijke krijgsheren in Zuid-China te verdrijven en de republiek daar te vestigen. Vanaf het begin van de jaren twintig maakten ook de communisten deel uit van de KMT. De reden hiervoor was dat de Sovjet-Unie alleen steun zou verlenen aan de KMT, wanneer zij communisten in haar partij zou opnemen. Het idee van de Sovjet-Unie was dat de communistische partij zo voorzichtig kon groeien binnen de KMT, en uiteindelijk de KMT, die alleen gematigd socialistisch was, kon overnemen.

Sun Yat-sen overleed in 1925, waarna generalissimo Chiang Kai-shek de leider van de partij (en van het land) werd. Hij had het niet op communisten, en ontketende een ware heksenjacht, waarbij vele communisten de dood vonden. De communisten wisten uiteindelijk met zo'n 20.000 mensen te ontkomen, en vluchtten met Mao Zedong en andere leiders naar het noorden. (Zie ook Communistische Partij van China (CCP).)

Tijdens de Tweede Chinees-Japanse oorlog vocht de KMT samen met de CCP tegen de Japanners, die China waren binnengevallen. Chiang vocht echter regelmatig tegen de communisten, in plaats van met de communisten tegen de Japanners, omdat hij hen een groter gevaar vond dan de Japanners.

Nadat de Japanners verdreven waren begon de burgeroorlog tussen KMT en CCP opnieuw. Uiteindelijk werd deze oorlog in 1949 door de CCP gewonnen. Mao Zedong riep de Volksrepubliek China uit, en de KMT vluchtte met zo veel mogelijk mensen --en kunstschatten-- naar het eiland Taiwan.

Zie ook Kwomintang-China.

De KMT op Taiwan[bewerken]

Vlag van de Kwomintang

Op Taiwan bleef de Republiek China, onder autoritaire leiding van Chiang Kai-shek en de KMT, voortbestaan. De regering van de Republiek China bleef nog jarenlang plannen maken om het vasteland weer terug te veroveren, maar dat lukte niet.

Tot in de jaren '90 was de Republiek China op Taiwan een eenpartijstaat, met de KMT aan de leiding, eerst onder Chiang Kai-shek, later onder diens zoon Chiang Ching-kuo. Deze voerde uiteindelijk wat hervormingen door, die door zijn opvolger Lee Teng-hui werden afgemaakt. De KMT had echter toen nog steeds de beste kanalen voor propaganda, en Lee won dan ook de eerste vrije verkiezingen. Lee zou later een van de grondleggers van de Taiwan onafhankelijkheidsbeweging worden.

Bij de presidentsverkiezingen in 2000 echter waren er twee kandidaten van KMT-signatuur, Lien Chan en James Soong, die de stemmen van KMT-gezinden verdeelden waardoor Chen Shui-bian de president van de Republiek China kon worden met 37% van het totaal aantal uitgebrachte stemmen. Democratische Progressieve Partij-kandidaat Chen Shui-bian won de verkiezingen, en de KMT kwam voor het eerst in de oppositie terecht.

Ook de presidentsverkiezingen van 2004 werden, zij het nipt, door Chen Shui-bian gewonnen. Chen won deze verkiezingen na een mysterieuze moordaanslag op zijn persoon. De verkiezingen voor de Volksvertegenwoordiging het jaar daarop won de KMT, waardoor in 2005 Chen Shui-bian te maken kreeg met een parlement dat in handen was van de KMT en haar partners.

Tijdens de Chinese Parlementsverkiezingen 2008 versloeg de KMT de DPP ruim, waardoor de partij de macht op het eiland stevig in handen kreeg. Op 22 maart 2008 kwamen daar de winsten van de KMT bij de Chinese Presidentsverkiezingen 2008 nog eens bij. Massaal werd de kant gekozen van de oppositie. Ma Ying-jeou van de Kuomintang (KMT) kreeg de steun van 58 procent van de kiezers.

De KMT buiten China[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties