Lee Morgan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lee Morgan
Lee Morgan (1959)
Lee Morgan (1959)
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) jazz, hardbop
Beroep(en) muzikant
Instrument(en) trompet
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Lee Morgan (Philadelphia (Pennsylvania), 10 juli 1938 - New York City, 19 februari 1972) was een Amerikaanse hard bop-jazztrompettist.

De eerste jaren[bewerken]

Lee Morgan was een van de iconen van de hard bop jazz. Zijn carrière als trompettist duurde van midden jaren 50 tot begin 1970. Na als kind te zijn begonnen op de vibrafoon, maakte Morgan op 14-jarige leeftijd de overstap naar de trompet. Zijn grootste invloed was Clifford Brown van wie hij een aantal muzieklessen kreeg vlak voor deze verongelukte bij een auto-ongeval. Op 18-jarige leeftijd trad Morgan toe tot de Dizzy Gillespie big band. In 1956 maakte hij zijn eerste album voor het platenlabel Blue Note als leider van zijn eigen band. De faam van Morgan groeide en hij werd al snel gezien als een van de grote talenten in de jazz.

Jazz Messengers[bewerken]

In 1957 was Morgan de trompettist op de jazz-klassieker ‘Blue Train’ van John Coltrane, waarna hij in 1958 toetrad tot de legendarische formatie van Art Blakey, de Jazz Messengers. Met bandleden als Benny Golson, Hank Mobley en Wayne Shorter kreeg hij de ruimte om zich verder te ontwikkelen als solist en componist. De Jazz Messengers behaalden grote successen, onder meer met het album Moanin. Het groeiende succes bracht Morgan veel roem, maar ook een drugsprobleem. Dit leidde uiteindelijk in 1961 tot zijn ontslag bij de Jazz Messengers, waarna hij een tweetal jaren nauwelijks in de studio of op tournee te vinden was.

Het grote succes[bewerken]

In 1963 keerde Morgan terug en nam het album ‘The Sidewinder’ voor Blue Note op. Het werd een groot commercieel succes en Morgan was terug aan het front. Blue Note zag het album als maatstaf voor de nieuwe jazz en de komende periode probeerden velen de muziekstijl van dit album te kopiëren. De daaropvolgende jaren bracht hij verscheidene albums uit, waaronder het eveneens succesvolle The Rumproller, en keerde hij kort terug naar de Jazz Messengers nadat zijn opvolger, Freddie Hubbard, deze de band had verlaten.

Tragisch einde[bewerken]

Mede onder invloed van zijn teruggekeerde drugsverslaving werd de muziek van Morgan naarmate de jaren 60 vorderden steeds vrijzinniger en experimenteler, met wisselend succes. Op 19 februari leidde zijn drugsverslaving tot zijn tragisch overlijden. Bij een optreden in New York kreeg Morgan ruzie met zijn drugsdealer en belde hij zijn vriendin, Helen More, om zijn pistool te brengen. Bij haar aankomst na de eerste muzikale set zag zij hem echter met een andere vrouw en schoot ze hem na een ruzie neer op verdenking van overspel. Morgan werd 33 jaar en nam 25 albums voor Blue Note op.

Discografie[bewerken]

Album Jaar Label
Lee Morgan Indeed! 1956 Blue Note
Introducing Lee Morgan 1956 Savoy
Lee Morgan Volume 2 1957 Blue Note
Lee Morgan Volume 3 1957 Blue Note
City Lights 1957 Blue Note
The Cooker 1957 Blue Note
Candy 1957 Blue Note
Peckin' Time 1959 Blue Note
Here's Lee Morgan 1960 Vee-Jay
Lee-Way 1960 Blue Note
Expoobident 1960 Vee-Jay
Take Twelve 1962 Jazzland
The Sidewinder 1963 Blue Note
Search for the New Land 1964 Blue Note
Tom Cat 1964 Blue Note
The Rumproller 1965 Blue Note
The Gigolo 1965 Blue Note
Cornbread 1965 Blue Note
Infinity 1965 Blue Note
Delightfulee 1966 Blue Note
Charisma 1966 Blue Note
The Rajah 1966 Blue Note
Standards 1967 Blue Note
Sonic Boom 1967 Blue Note
The Procrastinator 1967 Blue Note
The Sixth Sense 1967 Blue Note
Taru 1968 Blue Note
Caramba! 1968 Blue Note
Live at the Lighthouse 1970 Blue Note
The Last Session 1971 Blue Note