Maria van Luxemburg (koningin)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Maria van Luxemburg
1304-1324
Het huwelijk van Maria van Luxemburg met Karel IV van Frankrijk (miniatuur van Jean Fouquet in de Grandes Chroniques de France).
Het huwelijk van Maria van Luxemburg met Karel IV van Frankrijk (miniatuur van Jean Fouquet in de Grandes Chroniques de France).
Koningin van Frankrijk
Periode 1322-1324
Voorganger Blanca van Bourgondië
Opvolger Johanna van Evreux
Vader Keizer Hendrik VII
Moeder Margaretha van Brabant

Maria van Luxemburg (1304 - Issoudun, 21 maart 1324) was door haar huwelijk met Karel IV van Frankrijk koningin van Frankrijk.

Leven[bewerken]

Maria werd in 1304 als dochter van de latere rooms-Duitse keizer Hendrik VII en diens echtgenote Margaretha van Brabant geboren. Daarnaast was ze de zuster van koning Jan van Bohemen. Ze trouwde op 21 september 1322 in Provins met de Franse koning Karel IV[1] en werd aldus zijn tweede vrouw, nadat Karels eerste huwelijk met Blanca van Bourgondië op 19 mei 1322 door paus Johannes XXII was geannuleerd geworden.[2] Dit tweede huwelijk van de pas begin 1322 aan de macht gekomen derde en jongste zoon van Filips IV zou de allianties van de Capetingers in het oosten van Frankrijk versterken.

In 1323 baarde Maria een dochter, Marguérite, die kort na de geboorte stierf. Ze was weer zwanger, toen ze tijdens de vermoeiende terugreis door een oponthoud van de koninklijke familie in Toulouse een ongeval met haar paardenkoets had.[3] Ze werd naar Issoudun gebracht, maar had daar een vroeggeboorte: haar zoon Lodewijk leefde slechts enkele uren. Maria bezweek aan de verwondingen van haar val en overleed op 21 maart 1324 op amper negentienjarige leeftijd.[4] Ze werd in de Dominicanenkerk in Montargis bijgezet.[5]

Noten[bewerken]

  1. Benessius de Weitmil (ca. 1300-1375), Chronicon Ecclesiae Pragensis (Chronicon Francisci) II 9 (= Scriptores Rerum Bohemicarum, II, p. 130), Bernard Guidonis, Flores historiarum (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XXI, Parijs, 1855, p. 732), Continuatio Chronici Guillelmi de Nangiaco (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XX, Parijs, 1840 , p. 653), Les Grandes Chroniques de France (= J.M.E. Viard, Les grandes chroniques de France, Parijs, IX, 1937, p. 4).
  2. Bernard Guidonis, Flores historiarum (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XXI, Parijs, 1855, p. 732), Les Grandes Chroniques de France (= J.M.E. Viard, Les grandes chroniques de France, Parijs, IX, 1937, p. 4).
  3. Bernard Guidonis, Flores historiarum (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XXI, Parijs, 1855, p. 732).
  4. Bernard Guidonis, Flores historiarum (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XXI, Parijs, 1855, p. 732). Vgl. J.A. Gade, Luxemburg in the Middle Ages, Leiden, 1951, p. 140.
  5. Benessius de Weitmil (ca. 1300-1375), Chronicon Ecclesiae Pragensis (Chronicon Francisci) II 9 (= Scriptores Rerum Bohemicarum, II, p. 136), Bernard Guidonis, Flores historiarum (= M. Bouquet (ed.), Recueil des historiens des Gaules et de la France, XXI, Parijs, 1855, p. 732). Vgl. Père Anselme - Du Fourny, Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France, des pairs, grands officiers de la Couronne, de la maison du roy et des anciens du Royaume, I, Parijs, 17253, p. 97.

Referenties[bewerken]