Margaretha van Brabant (1276-1311)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Margaretha van Brabant

Margaretha van Brabant (4 oktober 127614 december 1311) was de dochter van hertog Jan I van Brabant en Margaretha van Vlaanderen. Ze was de echtgenote van graaf Hendrik van Luxemburg en werd na zijn kroning in 1308 Rooms-Duits koningin.

Huwelijk[bewerken]

Margaretha trouwde op 9 juli 1292 met Hendrik van Luxemburg in Tervuren. Met deze diplomatieke zet, in de nasleep van de slag bij Woeringen, moest een aanslepend conflict over het hertogdom Limburg beëindigd worden, waarbij Margaretha's vader zijn aanspraken op Limburg liet varen.[1] Het werd een gelukkig huwelijk.

Hendrik en Margaretha hadden drie kinderen:

Grafmonument door Giovanni Pisano.

Margaretha vergezelde haar echtgenoot op zijn veldtocht in Italië. Ze werd ziek tijdens het beleg van Brescia en stierf enkele maanden later in Genua, waar ze begraven werd in de kerk van San Francesco di Castelletto. Haar dood werd in december 1311 opgetekend in de Gesta Baldewini Luczenburch. De beroemde beeldhouwer Giovanni Pisano maakte haar grafmonument in 1313, waarop twee engelen haar naar de hemel brengen. Delen ervan zijn bewaard in het Museo di Sant'Agostino en in de Galleria Nazionale della Liguria (Palazzo Spinola).

Er deden geruchten de ronde over wonderbaarlijke genezingen, waarbij weduwnaar Hendrik en aartsbisschop Porchetta Spinola voldoende inspanningen leverden om Margaretha in augustus 1313 zalig te laten verklaren.

Voetnoten[bewerken]

  1. John A. Gades, Luxemburg in the Middle Ages, Leiden, 1951, blz. 119.

Referenties[bewerken]