Monofonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De muziekterm monofonie

De muziekterm heterofonie (uit het Oudgrieks: μόνος-φωνία: monos (alleen) en phonē (geluid, klank, stem, muziek)) oftewel eenstemmig is het klinken van slechts een toon tegelijk. Een monofoon muziekinstrument kan dus slechts een toon tegelijk ten gehore brengen. Bij monofone muziek klinkt slechts een stem.

Voorbeelden van monofone instrumenten zijn blaasinstrumenten als de trompet en de tuba.

Een instrument dat meerdere tonen tegelijk ten gehore kan brengen is polyfoon (meerstemmig), een die twee tonen ten gehore kan brengen is duofoon (tweestemmig).

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]