Monofonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Monofonie (uit het Oudgrieks: μόνος (monos), alleen en φωνή (phōnē), klank, geluid, stem) of eenstemmigheid is het klinken van slechts een toon tegelijk.

Muziek[bewerken | brontekst bewerken]

Bij monofone muziek klinkt slechts een stem of toon, waarbij alle uitvoerende dezelfde toon voortbrengen. Een voorbeeld van monofone muziek is Gregoriaanse muziek, waarbij a capella (zonder begeleiding door een muziekinstrument) monofoon wordt gezongen. De westerse muziek is uiteindelijk ontwikkeld tot polyfone (meerstemmige) muziek.

Instrumenten[bewerken | brontekst bewerken]

Een minimoog (een analoge monofone synthesizer)

Een monofoon muziekinstrument kan niet meer dan een toon tegelijk ten gehore brengen. Voorbeelden van monofone instrumenten zijn blaasinstrumenten als de trompet en de tuba.

Een instrument dat meerdere tonen tegelijk ten gehore kan brengen is polyfoon, een die twee tonen ten gehore kan brengen is duofoon (tweestemmig).

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]