Muzikale handtekening

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een muzikale handtekening is een klein thema dat componisten vaak in hun werk opnemen. De letters van een naam worden omgezet in muzieknoten.

  • Vanzelfsprekend zijn de A t/m G. De letter B wordt door Duitsers gelezen als de toon Bes.
  • Dan is er de H, die door Duitsers gelezen wordt als de toon B.
  • De letter S kan worden omgezet in de toon Es.
  • Ook relatieve nootnamen worden gebruikt:
    • U - ut - C
    • R - re - D
    • M - mi - E
    • S - so(l) - G (of zoals reeds gezegd, Es)
    • L - la - A
    • T - ti - B

Voorbeelden van muzikale handtekeningen zijn:

Niet alleen de persoonlijke handtekening[bewerken | brontekst bewerken]

De traditie om woorden in muziekletters om te zetten dateert uit de vroege renaissance. Niet alleen verwerkten componisten hun eigen naam, maar ook de naam van geliefden, vrienden of plaatsnamen in hun werk, net als dichters deden, bijvoorbeeld door het gebruik van een acrostichon.

Zo verwerkte Robert Schumann de naam Meta Abegg, een vrouw op wie hij verliefd was, in zijn Pianovariaties op het ABEGG-thema. Ook gebruikte Schumann de naam van de stad Asch, waar zijn geliefde Ernestine von Fricken woonde, in zijn Carnaval pianoserie. GADE werd gebruikt door Schumann in een stuk als hommage aan zijn goede vriend Niels Gade.