Nassau Senior

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Nassau William Senior)
Ga naar: navigatie, zoeken
Nassau William Senior

Nassau William Senior (26 september 1790 - 4 juni 1864), was een Britse econoom en jurist. Hij maakte deel uit van de stroming die men de klassieke economie noemt.

Gedurende tientallen jaren was hij een veel gevraagd adviseur van de Britse regering op het gebied van economische en sociale politiek. Over deze onderwerpen publiceerde hij een groot aantal artikelen en boeken.

Berucht is Seniors verzet tegen de regulering van kinderarbeid en de wettelijke tienurige werkdag die in 1837 werd voorgesteld (en tien jaar later van kracht werd). In zijn pamflet over het onderwerp, Letters on the Factory Act, schatte Senior in dat in de katoenindustrie, arbeiders zo'n 10½ uur nodig hadden om een dagloon terug te verdienen. Zijn conclusie was dat de winst alleen gemaakt werd in het laatste uur van de gangbare 11½-urige werkdag. Seniors onvermogen om in te zien dat bij een kortere werkdag, ook de omslagtijd van kapitaal kleiner zou zijn, maakte hem tot voorwerp van spot voor Marx en generaties economische historici.[1]

Op moreel vlak lanceerde hij het idee dat inkomsten uit kapitaal (winst en rente) gerechtvaardigd kunnen worden als de beloning voor 'onthouding' (van consumptie), met andere woorden, voor spaarzaamheid.

Hij deed de uitspraak dat de Ierse hongersnood (1845-1850):[2]

"niet meer dan een miljoen mensen zou doden, en dat nauwelijks genoeg zou zijn om goed te doen".

Eerder dan een directe oproep tot genocide, was dit een enigszins luguber uitvloeisel van zijn economische gedachtengoed.

Secundaire bronnen[bewerken]

  • S. Leon Levy (1943) - Nassau W. Senior, The Prophet of Modern Capitalism, Boston 1943
  • S. Leon Levy (1970) - Nassau W. Senior 1790-1864, Devon 1970

Bronnen en noten[bewerken]

  1. J. Bradford DeLong. Senior’s ‘last hour’: suggested explanation of a famous blunder. History of Political Economy (1986)
  2. Michael Gallagher, Paddy's Lament, New York / London, Harcourt Brace & Company, 1982