Piet Laros

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Piet Laros
Piet Laros (rechts) demonstreert met Oud Spanjestrijder A. Kloostra op het Binnenhof
Piet Laros (rechts) demonstreert met Oud Spanjestrijder A. Kloostra op het Binnenhof
Geboren 1901, Kaatsheuvel
Overleden 1997, Utrecht
Land Nederland
Groep CPN

Piet Laros (1901–1997) was een van de eerste Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog. Hij vertrok, zodra hij hoorde van de inval van Franco in Zuid-Spanje om de wettige -socialistische- Spaans regering omver te werpen, in 1936, op de fiets naar Parijs, waar hij werd opgevangen door andere socialistische jongeren, en -tersluiks- door de autoriteiten, tijdens de regering onder leiding van Léon Blum. Hij raakte ter plekke in Spanje meermaals gewond. In de Tweede Wereldoorlog zat Laros in het verzet en belandde uiteindelijk in concentratiekamp Buchenwald.

In 1946 kreeg Laros als een van de weinigen de Nederlandse nationaliteit terug die hem als Spanjestrijder in vreemde krijgsdienst was ontnomen. Vele medestrijders van Laros moesten daar nog jaren op wachten, en kregen die toen -tot hun grote weerzin- terug, simultaan met de Oostfrontstrijders, en andere Nazi-gezinde landgenoten, die in de Tweede Wereld Oorlog dienst hadden genomen in het Duitse leger.

In 1968 maakte Theo Uittenbogaard een VARA-radio-documentaire, getiteld De Oorlog Duurt Voort, over oud-Spanjestrijders, waaronder Laros, na hun terugkeer in Nederland, en hun frustratie, dat zij in meerderheid dezelfde behandeling kregen, na de Tweede Wereldoorlog, als zij die 'fout' waren geweest. In 1969, dertig jaar na het einde van de Spaanse burgeroorlog protesteerde Laros nog steeds en opnieuw op het Binnenhof tegen deze 'historische schanddaad' : "Waarom zijn na dertig jaar nog steeds anti-fascistische oud-spanjestrijders staatloos ? Waarom ?"

In 1976 werd Laros bekend als gevolg van een documentaire die Cherry Duyns over hem maakte.[1]