Pieter Boskma

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Pieter Theodorus Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956) is een Nederlandse dichter en schrijver.

Carrière[bewerken]

Boskma studeerde tussen 1977 en 1984 onder andere Nederlands, Engels, Indonesisch, Kunstgeschiedenis van Oost-Azië en antropologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij debuteerde in 1984 met de dichtbundel Virus Virus, uitgegeven in eigen beheer in samenwerking met Paul van der Steen. In hetzelfde jaar richtten Van der Steen en hij het tijdschrift Virus op. Van 1986 tot 1988 was hij werkzaam als conservator van de afdeling Indonesië in het Rijksmuseum voor Volkenkunde te Leiden. In 1987 bracht uitgeverij In de Knipscheer zijn bundel Quest uit. Hiervoor werd hij onderscheiden met de Aanmoedigingsprijs voor literair talent van de Stichting De Avonden, en genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Eind jaren tachtig was hij betrokken bij de poëziebeweging de Maximalen.

Vanaf 1990 werkte hij een aantal jaren als poëziedocent aan de Schrijversvakschool 't Colofon. Hij publiceerde niet alleen in alle literaire bladen en de meeste landelijke kranten en opniemagazines, maar ook in bladen als Playboy en Avenue, en in meer dan honderd bloemlezingen. Daarnaast werkte hij voor de VPRO- en NPS-radio. In 1993 verscheen zijn eerste prozawerk: Een foto van God. Inmiddels waren diverse dichtbundels van zijn hand verschenen. In 1996 publiceerde hij onder het pseudoniem Laura van der Galiën de bundel Zeventien. Tevens stelde hij bloemlezingen samen uit het werk van zijn in 1991 overleden vriend Van der Steen (Van gelijke duisternis) en Herman Gorter (Ik vind je zo lief en zo licht). De bundel Doodsbloei (2010), met het ongewoon grote aantal van 252 gedichten, veelal in sonnetvorm, is de neerslag van het rouwproces na de dood van zijn echtgenote Monique Orth (1958-2008); de bundel werd diverse malen herdrukt. Boskma's werk werd vertaald in onder meer het Engels, Duits, Fries, Frans, Chinees en Italiaans.

Pieter Boskma was geruime tijd redacteur van het poëzietijdschrift Awater. In 2003 had hij zitting in de jury van de P.C. Hooft-prijs die in dat jaar werd toegekend aan H.H. ter Balkt.

Bibliografie[bewerken]

  • Virus virus : poëzie (1984), gedichten (samen met Paul van der Steen)
  • Quest (1987), gedichten
  • De messiaanse kust (1989), gedichten
  • Nerven in de vierkante tijd (1989), gedichten (met beeldend werk van Pieter Bijwaard)
  • Tiara (1991), gedichten
  • Een foto van God (1993), novelle
  • Huis van jonge dagen (1994), gedichten
  • Simpel heelal (1995), gedichten
  • Zeventien (1996), gedichten (onder pseudoniem Laura van der Galiën)
  • In de naam (1996), gedichten
  • Te midden van de tijden (1998), gedichten
  • Het zingende doek & De geheime gedichten (1999), gedichten
  • De aardse komedie (2002), een roman-gedicht
  • Niemand thuis (2003), gedichten (met Pieter Bijwaard)
  • Ene arm vrij (2003), gedichten (met Pieter Bijwaard)
  • Puur (2004), gedichten
  • Eigen licht (2005), gedichten (met Pieter Bijwaard)
  • Westerlingen (2006), verhalen
  • Altijd weer dit leven (2006), keuze uit de gedichten, samengesteld door Joost Zwagerman
  • Het violette uur (2008), gedichten
  • Doodsbloei (2010), gedichten

Externe links[bewerken]