Pieter Leonard van de Kasteele

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Van de Kasteele in 1787.

Pieter Leonard van de Kasteele (Den Haag, 13 augustus 1748 – aldaar, 7 april 1810) was een Nederlands politicus, patriot en dichter.

Leven[bewerken]

Hij promoveerde te Leiden in 1771 en vestigde zich als advocaat in Den Haag. In 1773 werd hij amanuensis van de commissie voor de nieuwe psalmberijming. Negen jaar later werd hij pensionaris in Haarlem, maar geraakte als patriot sinds 1787 ambteloos. Na de omwenteling tot 22 januari 1795 was hij lid, en na de dood van Pieter Paulus voorzitter van de Eerste Nationale Vergadering, verder in de Raad van Financiën. Onder koning Lodewijk Napoleon werd hij staatsraad in gewone dienst. In het jaar voor zijn overlijden werkte hij aan een nieuwe grondwet voor het Koninkrijk Holland maar deze zou nimmer van kracht worden ten gevolge van de inlijving bij het Franse keizerrijk. Hij was vader van Tweede Kamerlid Jacob Carel van de Kasteele (1780-1835).

Als dichter werkte hij samen met Hieronymus van Alphen.

Van de Kasteele in 1809.

Werk[bewerken]

  • Proeve van Stigtelijke Mengelpoëzie (Utrecht 1772)
  • Gezangen (Utrecht 1790)
  • Vertaling van Ossian (Amsterdam 1793)
  • Oden van Klopstock en Wieland (Haarlem 1798)