Reflectie (onderwijs)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Reflectie is een term uit de didactiek. Het is een gestructureerde manier om ervaringen te begrijpen en te analyseren en er betekenis aan te geven. Reflectie is het proces waarbij ervaringen worden omgezet in betekenis.

Reflectie als vaardigheid[bewerken]

Reflectie is een vaardigheid die in een aantal (beroeps)opleidingen wordt geleerd. Bijvoorbeeld in de opleiding tot zorgprofessional (verpleging, verzorgende, arts), leerkracht/docent, Gedragswetenschapper en/of Gedragskundige. Het construct reflectie is nog niet geheel eenduidig gedefinieerd. Gevolg hiervan is dat betrouwbare meetinstrumenten nog schaars zijn. Een relatief recent Nederlands instrument voor de kwaliteit van reflectie door artsen is de Groningen Reflection Ability Scale (GRAS) [1] Grondleggers van de reflectie als vorm van learning-on-the-job en het begrip reflective practitioner zijn John Dewey, Donald Schön en Chris Argyris.

Modellen[bewerken]

Er zijn meerdere modellen waarmee reflectie wordt beschreven, geanalyseerd of in fasen wordt onderverdeeld of waarin reflectie is opgenomen in grotere processen.

Reflectie als didactisch middel[bewerken]

In verscheidene onderwijstypen is het schrijven van een reflectieverslag een repeterende opdracht. Hiermee wordt beoogd, docenten meer zicht te geven op de ontwikkeling van de student. Een projectopdracht of stageopdracht kan eveneens aanleiding zijn voor een reflectieverslag. hier uitgelegd.

In competentiegericht onderwijs is reflectie een belangrijke element van het leerproces. De achterliggende gedachte is, dat toekomstige beroepsbeoefenaren 'leren van hun ervaringen in het werk te leren'. Reflectie kan daarbij een hulpmiddel zijn.